Mijn kerstwensen...

Mijn kerstwensen voor iedereen is eigenlijk dat we met z'n allen wat minder 'judgemental' zijn. Vanwaar deze bedenking opeens komt? Wel, ik heb er mijn buik van vol dat ik elke dag opnieuw op Facebook 'erge waargebeurde verhalen' aantref. Verhalen die soms zo volledig uit de context zijn getrokken. Verhalen waar de publieke opinie je alvast heeft veroordeeld en bij voorkeur opgehangen. 

Kijk, daarom is er een rechtsysteem: om te verzekeren dat iedereen de kans heeft op een fair proces. Aan elk verhaal is 2 kanten. En wat me de laatste tijd enorm opvalt is hoe mensen reageren als ze menen dat een dier kwaad wordt aangedaan. Pas op; ik verdedig jamais de la vie een dierenmishandelaar. Integendeel, deze zouden moeten worden gestraft. Maar als ik de comments lees op social media of op krantensites dan vraag ik me of we niet met z'n allen onszelf laten meeslepen door een nieuwe vorm van massahysterie? 

De druppel waarom ik deze blog schrijf? Dit verhaal: een vrouw sleept haar hond mee achter haar auto. Mijn eerste reactie was ook 'zo erg', mijn tweede was 'oei, stel dat die vrouw dit per ongeluk heeft gedaan, door verstrooidheid, hoe vreselijk zal zij zich voelen'. De reacties op social media & de site logen er niet om. Gelukkig waren er toch ook al wat genuanceerdere meningen, maar toch. Zeker als je de ware toedracht leest, dan besef je dat elk verhaal meerdere kanten heeft. 

Ik wens iedereen toe om meer de context te durven zien en ik moedig onze journalisten aan om de context op te zoeken en te verduidelijken. Kritisch alle foto's bekijken die passeren via social media is alvast mijn voornemen voor 2016. 

2014 ex, 2015 in!

De laatste dag van het jaar. Eindelijk. Het was een immens lang jaar. Een zwaar jaar. Een jaar vol gemengde gevoelens. Met ups en downs. Tijd om alles dus eventjes op een rijtje te zetten.

Relatie

Roel en ik zijn dit jaar officieel gaan samenwonen eind januari. We hebben er een heftig jaar opzitten. Met ups en downs, zoals dat wel durft te gaan in een relatie. Maar: we hebben dit jaar overleefd. En hoe! Met het besef dat we elkaar enorm graag zien, en onwaarschijnlijk goed bij elkaar passen. Als je me nu zou vragen om een lijstje te maken met mijn perfecte man, dan mag je erop rekenen dat Roel hieraan beantwoordt voor 90%. Perfect is niemand natuurlijk, ik het minst van al. Elke dag sta ik op met een kus op mijn mond. Leven in harmonie, zonder ruzies of discussies, gewoon om de simpele reden dat je zo goed bij elkaar past waardoor er gewoon geen reden tot ruzie is, is zonder enig overdrijven de belangrijkste reden dat ik een loodzwaar jaar heb overleefd. We zijn dit jaar nader tot elkaar gekomen, waar ik enorm dankbaar voor ben.

Familie

Zoals je waarschijnlijk al gelezen hebt in een voorgaande blog, is 2014 een jaar vol tegenslagen geweest op vlak van familie. Mama is nog steeds herstellend van een heel zware operatie (kanker). Mijn neef pleegde vorige maand zelfmoord. Ik kan alleen maar hopen dat 2015 op dit vlak een pak beter loopt. Het ziet er in elk geval veelbelovender uit: de laatste testresultaten van mama waren goed. Hopelijk zijn de volgende dat ook en heeft ze binnenkort wat minder pijn!

Een fijne 'bijkomstigheid' van een relatie is dat je er instant een extra familie bijkrijgt. Iedereen kent de grappen over een vreselijk schoonmoeder/vader. Ik kan eerlijk zeggen dat ik geluk gehad heb. Ik spendeer graag tijd met Roels familie en kijk ook uit naar de feestdagen om met onze families tijd door te brengen. 

Werk

In februari maakte ik de overstap van project manager De Morgen naar marketing manager TV Familie & Blik. Een welkome promotie, waarvan ik eerlijk gezegd genoten heb. Ik heb ontdekt dat ik meer plezier haal dan verwacht uit cijfers en budgetten. En het was een goed jaar: ik heb een aantal heel succesvolle projecten kunnen uitwerken en veel targets kunnen behalen, dus ik ben een gelukkig mens. Ik hoop dat het volgend jaar een nog beter jaar wordt!

Politiek

Vorig jaar werd ik in november verkozen tot communicatieverantwoordelijke van Jong VLD nationaal. Na een leuke campagne uitgewerkt te hebben voor alle jongerenkandidaten, een project waar ik eigenlijk enorm veel energie ingestoken heb, heb ik mijn taken (noodgedwongen) op een lager pitje gezet (vooral door de operatie van mama en het werk). In september heb ik dan ook besloten om mijn ontslag in te dienen. Ik ben geen mens voor half werk. Ofwel doe ik iets goed, ofwel niet. Door alles wat er dit jaar veranderd was in mijn leven, woog deze verantwoordelijkheid net iets te zwaar door, waardoor ik keuzes gemaakt heb. Ik ben wel nog steeds lid van de raad van bestuur.

Lokaal ben ik nog steeds actief: ik ben communicatieverantwoordelijke & websitebeheerder van Jong VLD & Open Vld Buggenhout. Daarnaast ben ik bestuurslid bij de raad van de Bib & De Pit en de Welzijnsraad. Sociaal geëngageerd leven vind ik gewoon belangrijk en leuk, dus dit doe ik met heel veel plezier.

We zien wel wat de toekomst brengt op vlak van politiek. Ik blijf een betrokken en actief bestuurslid en blijf de liberale zaak enorm toegenegen, maar het is momenteel op een iets lager pitje dan vorig jaar.

 Vriendschappen

Mijn beste vriendin Tatjana is verhuisd naar Nederland. Mijn andere goeie vriendinnen wonen in West-Vlaanderen: Charlotte in Brugge, Stephanie in Waregem en Nele in Ruddervoorde. Het is moeilijk om vriendschappen makkelijk te onderhouden als je op minstens een uur rijden van elkaar woont. Gelukkig is er zoiets als Facebook en telefoon! Dit jaar (en vorig jaar) ook leuke mensen leren (beter) kennen via de politiek, zoals Julie, Ruth, Bob, Jozefien & Jeroen, etc. En natuurlijk heb ik er een hele fijne vriendenkring bijgekregen op de golf! Ik kijk ook op dit vlak uit naar 2015.

Gezondheid & uiterlijk

Een gemend en moeilijk jaar voor mij. Ik heb het gevoel dat ik wel een aantal belangrijke stappen gezet heb. Zo heb ik eindelijk mijn ogen laten laseren. Terug kunnen zien wanneer ik mijn ogen open doe, is een plezier dat ik moeilijk kan beschrijven aan iemand met goede ogen. Het is alsof er (letterlijk) een nieuwe wereld voor me is opengegaan.

Ik heb dit jaar ook verder gekeken naar de oorzaak van mijn buikkrampen. Ik heb, zoals zovelen, een spastisch kolon. Dit betekent dat ik overgevoelig ben voor sommige voedingsstoffen. Sinds ik lactose verminderd heb, heb ik opvallend minder last. In 2015 stel ik me wel tot doel om een uitgebreid onderzoek te laten uitvoeren om te zien aan welke voedingsstoffen ik allemaal allergisch/gevoelig ben. Want ik vrees dat een aantal van mijn andere ‘kwaaltjes’ hiermee in verband staan.

Een ander probleem waar ik last van heb is migraine. Hiervoor ben ik al bij een neuroloog in behandeling geweest (incl MRI etc). Veel kon men niet vinden, behalve wat littekenweefsel. Ik heb wel gemerkt dat sinds ik minder lactose eet, ook minder hoofdpijn heb. Vandaar dat ik verder wil uitzoeken op welke stoffen mijn lichaam slecht reageert.

Gewicht: ook al was ik vorig jaar goed afgevallen, tegen begin dit jaar was ik deze kilo’s al bijgekomen. Ondertussen schommel ik dus al een jaar tussen 70 & 74 kg. Een pak teveel voor een klein grut van 1m61. Mijn grote vloek en tegelijkertijd zegen is dat ik een zandloperfiguur heb. Biologisch gezien een heel gezond figuur, aangezien metingen hebben getoond dat ik weinig vet tussen mijn ingewanden heb en weinig vet rond mijn taille. Het nadeel is dat je minder snel iets aan je gewicht doet als je er eigenlijk nog vrij oké uitziet. Vechten tegen de kilo’s zal wel een eeuwige strijd worden vrees ik. Gelukkig was 2014 het jaar van de konten. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik niet het gevoel dat mijn kont afschuwelijk is. Bedankt Kim, Beyoncé, Jennifer & Iggy. Mijn figuur is eindelijk ook eens ‘in de mode’. Tegenwoordig durf ik zelfs aansluitende kleedjes te dragen. Stel je voor!

Sport

Geen al te onsportief jaar achter de rug. Begonnen met golfen in april. Ik sluit het jaar af met handicap 39, wat wel fijn is. Golf is echt een sport die je bijt, waarvan je gepassioneerd raakt. En het is fantastisch om zen te zijn tijdens een wedstrijd: het enige moment in de dag dat ik volledig iPhone-loos ben. Geweldig toch? Dit jaar ook begonnen met yoga. Enige nadeel is dat het op vaste momenten valt, waardoor ik helaas wel een aantal lessen gemist heb. Volgend jaar beter…

Mijn goede voornemens & plannen voor 2015:

  • genieten van nog veel andere mooie momenten met Roel
  • ons huisje verder in orde brengen (we need a new roof!)
  • mijn bibliotheek installeren
  • een appartementje kopen als investering (small & cheap ze)
  • handicap 30 halen tegen einde van het jaar (golf)
  • fitter & strakker worden door meer te sporten
  • meer yogalessen volgen
  • proberen onder die gehate 70kg te raken :-)
  • testen doen om alle te vermijden voedingsstoffen op te sporen
  • mijn tanden op orde laten zetten - aka implantaten (of althans beginnen daaraan)
  • blijven investeren in vriendschappen, zowel ‘oude’ als nieuwe
  • meer tijd vrijmaken voor mijn familie
  • eindelijk beginnen met een boek te schrijven, iets waar ik al jaren van droom
  • niet beginnen met roken (kwestie dat ik toch een makkelijk voornemen heb ook hé)

Fijn eindejaar iedereen!

En als je me iets wil wensen, wens mij en m’n familie een goede gezondheid, want dat is het enige waar ik bitter weinig invloed op heb helaas!

Een leven opbouwen in Buggenhout...

Raak je er een beetje aan gewoon? Dat is zowat de meest gestelde vraag tegenwoordig. "Waaraan?" denk je misschien. Wel, aan het wonen in Buggenhout.

Wie mijn blog nog niet volgde, vindt dit misschien een rare vraag. Je moet namelijk weten dat ik de afgelopen 12 jaar in Gent woonde. Ik groeide op Nieuwpoort, en wist al snel dat ik graag in een stad wilde wonen. Gent was dus een verademing, een bruisend nieuw bestaan. 12 jaar. Een era waarin ik student was, mijn eerste job krijg, verliefd werd, maar evengoed m’n hart brak.

En toen leerde ik Roel kennen. De jongen van Buggenhout. Diegene die ik zo graag zie dat ik m’n geliefd Gent heb opgegeven. Ik woon nu officieel van januari in Buggenhout. Een nieuw jaar, een nieuw begin, een nieuw leven.

Maar vooral: gaan wonen in een streek waar je vrijwel niemand kent, amper de dichtstbijzijnde bakker kent (ik weet eigenlijk enkel een broodautomaat staan & ken m’n weg naar de Delhaize/Lidl) en geen eigen vriendenkring hebt. Je moet weten, ik ben nogal een onafhankelijk wezen. Dus vind ik het idee dat ik enkel de vrienden van mijn lief ken nogal beklemmend. Dus, ik probeer me in m’n nieuwe stad te ‘smijten’.

Ik ben lid geworden van de lokale Open Vld-afdeling. Niet onwaarschijnlijk aangezien ik actief was in de Gentse Open Vld. Ik ben zelfs al direct aangesteld als webmaster. Bij Jong VLD Buggenhout ben ik ook vrijwel direct in het bestuur opgenomen. Ook weinig verwonderlijk aangezien ik communicatieverantwoordelijke ben van Jong VLD Nationaal. En natuurlijk helpt het wel dat Roel penningmeester is bij beide afdelingen. Dus, politiek engagement: check!

Vanuit m’n politiek engagement en gezien mijn gigantische passie voor boeken, ben ik vanuit de Open Vld afdeling aangesteld als lid van de raad van beheer van BIB en GC De Pit. Aangezien ik in Gent lid was van de Raad van Bestuur van Circa/Cultuurcentrum en lid van de Algemene Vergadering van het SMAK, heb ik het vertrouwen van onze Open Vld-afdeling gekregen. Dus, sociaal engagement: check!

En, omdat ik toch wel een beetje een eigen (lokale) vriendenkring wil opzetten, ben ik lid geworden bij de Golfclub Krokkebaas in Buggenhout. Ja, Roel speelt ook golf (zo makkelijk is het niet om een leven volledig los van m’n lief op te bouwen), maar het leuke bij golf is de toegankelijke, toffe bende die ik daar heb leren kennen. Jong en oud verbroederen na een wedstrijd en ik kom er altijd met veel plezier. Ik ga opnieuw les nemen (vorig jaar nam ik 1 maand een testmaand en behaalde ik m’n theoretische & praktische proeven, maar mijn baanexamen moet ik nog afleggen) en vlieg er terug met volle goesting in!

Mijn tips dus voor iedereen die net is verhuisd of vindt dat zijn/haar vriendenkring wel wat breder mag:

  • Word lid bij een lokale (politieke of sociale) vereniging
  • Ga bij een lokale sportclub. Dat kan voetbal, verdedigingssport, groepslessen dans etc zijn. Maar, je leert pas mensen kennen als je buiten komt.
  • Indien je kinderen hebt (wat bij mij dus nog niet het geval is), kan je bij de ouderraad, schoolraad etc gaan. Je leert er niet alleen meer bij over het reilen en zeilen op de school van je kind, je zal ook ouders leren kennen, die kinderen hebben waar jouw kinderen misschien goed mee bevriend gaan raken.
  • Kom buiten. Ga eens iets drinken. En praat met mensen. De beste manier om nieuw volk te leren kennen. In Gent had ik mijn vast stamcafé Plan B, en eerlijk gezegd, dat mis ik wel in Buggenhout. Daar zal ik duidelijk eens m’n werk van moeten maken!

Maar, om dus op de vraag te antwoorden die iedereen me stelt: ja, ik ben aan het wennen aan een leven in Buggenhout. Hoe kan het ook anders als ik nog steeds elke dag opsta met een glimlach op m’n gezicht omdat ik besef hoe graag ik Roel zie. En hij mij. I enjoy life everyday more and more. En binnenkort gaan we onze tuin aanleggen. Ik kijk er al naar uit! En zeker naar de BBQ’s en feestje die we er gaan doen! Want, het is niet omdat ik ben verhuisd dat ik mijn vrienden niet meer zie. Ik vind wel redenen om die naar Buggenhout te lokken!

Israël, ook wel het land van de Joden en van de Palestijnen

Zoals beloofd in mijn vorige blog, ga ik nu wat dieper in op de Palestijnse kwestie. 

Al van kindsbeen af hoorde ik de verhalen over de oorlog tussen Israël en Palestina. Door Israël te bezoeken en met verschillende mensen te praten (inderdaad, met Israëli) besefte ik pas echt hoe ingewikkeld dit verhaal net is.

(Bron: http://conflictenteller.nl/isra%C3%ABlpalestina.html)

WAT:

Na de Eerste Wereldoorlog kreeg Groot-Britannië Palestina onder ‘mandaat’ (beheer). Al in 1917 had de Britse minister Balfour aan de zionistische beweging een ‘tehuis’ voor het Joodse volk in Palestina beloofd en de Arabieren in het gebied zelfbestuur (de ‘Balfour Declaration’). 

De massamoord op de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog zorgden bij veel Westerse landen voor schuldgevoelens. In 1947 besloot de pas opgerichte Verenigde Naties dat er in Palestina zowel een Joodse als een Palestijnse staat moest komen. De Arabische bevolking van Palestina en de Arabische landen waren tegen de vestiging van een Joodse staat, ook al omdat de verdeling van het grondgebied sterk ten nadele van de Palestijnen uitviel. Op 14 mei 1948, één dag voor het einde van het Britse mandaat, riepen de zionistische leiders de staat Israël uit. De volgende dag vielen legers van Egypte, Irak, Syrië, Jordanië en Lybië de jonge staat binnen – de eerste Arabisch-Israëlische oorlog. 

De goed bewapende en getrainde Joodse strijdgroepen weerstonden de Arabische inval en namen een groot deel van Palestina in. Bij de Palestijnen staat deze Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog bekend als de nakhba (ramp). Enkele duizenden Palestijnen werden gedood en meer dan 500 Palestijnse dorpen en stadswijken verwoest. Ruim 700.000 Palestijnen werden verdreven of vluchtten naar de buurlanden en naar gebieden die nog niet door de Israëliers waren ingenomen. De Joodse staat veroverde veel meer grondgebied dan was voorzien in het VN-verdelingsplan, er kwam geen Palestijnse staat, Egypte lijfde de Gazastrook in en Jordanië de Westoever. 

Na 1948 heeft Israël nog verschillende oorlogen met Arabische buurlanden uitgevochten, zoals in 1956 met Egypte om de zeggenschap over het Suezkanaal, en in juni 1967 de Zesdaagse Oorlog met Egypte, Syrië en Jordanië. De Zesdaagse Oorlog was een groot militair succes voor Israël, dat het land een geweldige psychologische opkikker gaf en haar militaire en politieke dominantie in de regio voor lange tijd verzekerde. Het veroverde de Gazastrook en het Sinaï-schiereiland op Egypte, de Westoever (door religieuze Joden Judea en Samaria genoemd), inclusief Oost-Jeruzalem, op  Jordanië, en de Golanhoogte op Syrië. Het betekende een even zo grote vernedering voor de Arabische wereld. Deze schande werd in oktober 1973 gedeeltelijk uitgewist, toen Egypte en Syrië een gezamenlijke aanval uitvoerden die Israël volkomen verraste: de Jom Kippoer Oorlog, genoemd naar de heiligste dag uit de Joodse religieuze kalender, Grote Verzoendag, waarop de aanval begon. Pas na tussenkomst van de Amerikanen kwam er een wapenstilstand. 

Geleidelijk is het Arabisch-Israëlische conflict geworden tot het nog steeds voortdurende conflict tussen Israël en de Palestijnen. Hoewel de relatie tussen Israël en veel Arabische landen slecht is gebleven, hebben er sinds de jaren 1980 geen grote confrontaties met de buurlanden plaatsgevonden, met uitzondering van de Libanon-oorlog in 2006. In 1979 sloot Egypte een vredesverdrag met Israël, waarbij het de Sinaï-woestijn terugkreeg, in 1994 gevolgd door Jordanië. Het enige land dat Israël nog steeds echt bedreigt en weigert te erkennen is (niet-Arabisch) Iran, dat met Hamas, Syrië en de gewapende Hezbollah-partij in Libanon het zg. ‘afwijzingsfront’ vormt. 

Zowel Palestijnen als Joden claimen (delen van) het grondgebied dat nu de staat Israël vormt. Vanaf de jaren 1960 pleegden militante Palestijnse groeperingen regelmatig aanslagen tegen Israël en haar bevolking. De bekendste zijn de Fatah-beweging en de overkoepelde organisatie Arabische Liga opgerichte Palestijnse Bevrijdings Organisatie (PLO), beide tot zijn dood in 2004 geleid door Yasser Arafat. De doelstellingen van de PLO en Fatah zijn het verwezenlijken van een onafhankelijke Palestijnse staat. 

Vanaf 1987 zijn er onder internationale druk verschillende vredespogingen ondernomen. Aanleiding was de Intifada van 1987-1993, een grootschalig protest van de Palestijnse bevolking tegen de Israëlische bezetting van de Gazastrook en de Westoever. In deze periode zijn verscheidene nieuwe Palestijnse verzetsbewegingen ontstaan, waaronder Hamas en de Palestijnse Jihad. 

In 1993 ondertekenden de PLO en Israël in Oslo een vredesakkoord, waarin werd afgesproken dat de Palestijnen Israël als legitieme staat zouden erkennen en de Palestijnen zelfbestuur zouden krijgen in de sinds 1967 bezette gebieden. In 1995 werd de Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) opgericht, die de Palestijnse gebieden bestuurt. Begin 2000 liepen nieuwe onderhandelingen tussen Israël en de PNA echter stuk. In 2001 brak de Tweede Intifada uit, die veel gewelddadiger was dan de eerste en tot 2005 duurde.  

In 2006 won Hamas de verkiezingen in de Palestijnse gebieden,  wat een conflict tussen Hamas en Fatah veroorzaakte. In 2007 wist Hamas de controle over de Gazastrook te krijgen en sindsdien zijn de Palestijnse gebieden feitelijk verdeeld tussen een door de PNA bestuurde Westoever en een door Hamas beheerste Gazastrook. In december 2008 en januari 2009 lanceerde het Israëlische leger een grootscheepse militaire campagne in de Gazastrook (de Gaza Oorlog). Onder invloed van de ‘Arabische lente’ (de omverwerping van autoritaire regiems in Tunesië, Egypte, Libië en enkele Golfstaten) kwamen de PNA en Hamas in april 2011 tot een vergelijk. Het z.g. ‘vredesproces’ tussen Israël en de Palestijnen ligt echter al sinds 2009 stil.

 

WAAROM:

De wortels van het Israëlisch-Palestijnse conflict liggen dus in de 19e en de eerste helft van de 20e eeuw. Onder andere vanwege de uitsluiting en vervolging van Joden in veel Europese landen ontstond een beweging om een eigen Joodse staat te vormen. De over de hele wereld verspreide Joden zouden moeten terugkeren naar het ‘beloofde land’. Dit streven paste in het toen in zwang zijnde nationalisme, volgens welk elk volk of ‘natie’ recht heeft op zelfbestuur oftewel een eigen staat. Het streven naar een Joodse staat in Palestina wordt Zionisme genoemd, naar de berg Zion in Jeruzalem (Zion wordt ook vaak als synoniem voor Jeruzalem gebruikt) . Er werd eigenlijk weinig acht geslagen op het feit dat het beoogde land al bewoond werd, in grote meerderheid door Arabieren, zowel Moslims als Christenen, en dat er een bloeiende maatschappij bestond. De trek van (meest straatarme) Joden uit voornamelijk Oost-Europa kreeg een sterke impuls na het Eerste Zionistische Congres, gehouden in 1897 in Bazel en geïnspireerd door het boek Der Judenstaat van de Oostenrijkse journalist Theodor Herzl.

Het conflict gaat dus in de eerste plaats om grondgebied, om land en om grenzen, en om de identiteit van de bevolking. Naast het pure bestaan van de Joodse staat en de verdrijving van een groot deel van de oorspronkelijke Arabische bewoners, zijn in de loop der jaren een aantal specifieke problemen een rol gaan spelen. De vele honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen blijven een heet hangijzer. Niet alleen hun vaak beroerde leefomstandigheden en het ontbreken van burgerrechten en economische perspectieven in de gastlanden, maar vooral het recht op terugkeer naar waar ze vandaan kwamen. De meeste van de oorspronkelijke Palestijnse huizen en dorpen zijn verwoest of worden door anderen bewoond en Israël verzet zich hevig tegen grootschalige terugkeer. De Palestijnse inwoners van Israël hebben een hoger geboortecijfer, wat op den duur een bedreiging kan vormen voor het Joodse karakter van de staat. Het land zit dus niet te wachten op nog meer niet-Joodse burgers, of dat nu terugkerende vluchtelingen zijn of de bewoners van de bezette gebieden (die Israël dan ook nooit bij het eigen grondgebied heeft willen inlijven). 

De status en toekomst van deze door Israël in 1967 bezette gebieden en de behandeling van de daar levende Palestijnse bevolking is een ander twistpunt. De bouw van nieuwe Joodse nederzettingen en de vestiging van steeds meer kolonisten is een doorn in het oog van de Palestijnen. De Joodse kolonisten worden economisch en politiek gesteund door de Israëlische regering en militair beschermd door het leger. De Palestijnen zien hun bewegingsvrijheid en hun economische ontwikkeling steeds verder beknot. Hun woede wordt nog versterkt door de bouw van een ‘muur’ (bestaande uit hekken, muren, greppels, wachttorens, prikkeldraad en poorten) tussen de Westoever en het eigen grondgebied, waarmee Israël in 2003 is begonnen. De muur loopt op sommige plaatsen dwars door Palestijns gebied en scheidt ook Jeruzalem in twee delen. Volgens Israël is de muur noodzakelijk om terroristen te weren. Palestijnen vinden de muur een afscheidingsmuur zoals de Berlijnse muur tijdens de Koude Oorlog. 

In 2006 trok Israël zich terug uit de Gaza-strook en ontmantelde de daar gevestigde Joodse nederzettingen. De grenzen blijven echter onder streng Israëlisch toezicht en de dicht op elkaar wonende bevolking lijdt onder een economische blokkade. 

De kwestie Jeruzalem: Jeruzalem speelt een grote rol in de drie monotheïstische wereldgodsdiensten – het Jodendom, het Christendom en de Islam. De stad staat nu onder controle van Israël, die dit zo wil houden. De Palestijnen claimen recht te hebben op het oosten van de stad, dat ze tot hoofdstad van hun eigen staat willen uitroepen. 

Het wederzijdse geweld is, zoals in veel conflicten, een probleem op zichzelf geworden, dat de wederzijdse haat en het wantrouwen voedt. In het verleden vroegen militante groeperingen middels terroristische aanslagen in Israël en in het buitenland, en middels gijzelingen en vliegtuigkapingen aandacht voor het lot van de Palestijnen. Sinds een aantal jaren vuren Hamas en andere militante Palestijnse groeperingen, en ook Hezbollah, met regelmaat raketten op Israël af, wat wordt beantwoord met bombardementen op Palestijnse doelen.

EN NU?

First of all: het staat vast dat het Joodse volk zwaar heeft geleden, vooral onder de Holocaust. Ik kan perfect snappen dat men een nieuwe thuis wilde creëren, nadat hun volk zo vreselijk werd behandeld. Maar, ze beroepen zich op 3000 jaar oude geschiedenis om hun rechten te claimen op een gebied, terwijl dit gebied toen bewoond werd door Palestijnen. Officieel was het een Brits mandaatsgebied, dus niet onafhankelijk. Daarnaast is er het argument van de Israëli dat er altijd een groep Joden is blijven wonen in die streek. 

Uit het praten met de Israëlische bevolking werd wel duidelijk dat veel Israëli eigenlijk gewoon vrede willen, en met rust gelaten wil worden. Er wordt dan ook steeds meer gepleit voor het 2-statensysteem. Maar… er blijven wel een aantal obstakels: wat met Jeruzalem? Israël zal Jeruzalem nooit loslaten en de Palestijnen zien Jeruzalem als hun hoofdstad. Wat met de settlements? Bij ons bezoek aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken werd gewezen op het afstaan van de settlements in de Gazastrook en dat ze dit opnieuw kunnen. Maar natuurlijk niet zonder een vredesgebaar van de Palestijnen. Wat met de muur en de gewapende troepen? Vertrouwen is er immers nog lang niet.

Een ander bijkomend probleem is dat die 2 bevolkingen elkaar al zolang haten, eigenlijk overgedragen van ouders & grootouders. De legerdienst heeft ook als gevolgd dat er een soort indoctrinatie is van het eigen gelijk en van hun nationalisme. Natuurlijk kan je evenmin de huidige Israëlische bevolking uit hun huizen zetten en deze teruggeven aan de Palestijnen…

Zoals je je wel kan inbeelden was het wel interessant om ook de minder bekende kant van het verhaal te horen, namelijk dat van Israël. De beelden van de onderdrukte Palestijnen hebben ons natuurlijk al jarenlang overspoeld. Het deed me vooral beseffen hoe moeilijk dergelijke geschillen zijn. Want: aan beide kanten heb je natuurlijk onschuldige slachtoffers. Elk geboren kind is onschuldig aan deze zaak. En sinds 1948 werden veel kinderen geboren, die nu de oorlogen van hun (groot)ouders moeten uitvechten. 

Even voor de duidelijkheid: ik keur niet goed dat Israël tot op heden Palestina onderdrukt. Maar, ik denk en ik hoop oprecht voor de beide bevolkingsgroepen, dat beiden snel tot een oplossing komen. Misschien is dat een les die het Midden-Oosten van Europa kan trekken? Hoe sterker de gemeenschappelijke (vaak economische) belangen, hoe minder snel oorlog een kans krijgt. 

Een hele moeilijke, gevoelige en ingewikkelde zaak, veel te complex om 1 in simpele blog uit te leggen. Maar bij deze heb ik een bescheiden poging gewaagd. 

Israël, ook wel het land van lekker eten, start-ups en Westerse problemen

Van 17 januari tot en met 21 januari was ik, samen met 7 andere leden van de huidige & vorige kern van Jong VLD, uitgenodigd in Israël. Aangezien ik geen specialisatie over het Midden-Oosten heb, heb ik geprobeerd met een open, maar kritische geest naar Israël te trekken. Tijdens deze trip ben ik vooral tot de conclusie gekomen dat Israël een prachtig land is, maar ook een heel ingewikkeld verhaal is.

Hierbij mijn bevinden:

1/ Het eten & klimaat

Kwestie van licht te beginnen, en je niet direct de Palestijnse kwestie op je bord te gooien. Alhoewel… ‘licht’. Israëli’s eten vrij uitgebreid. Lekker, maar heel veel. Denk aan verschillende bordjes met oa humus, olijven, tapenades etc op tafel, met een soort pitabrood. Heel lekker allemaal, maar na de reis toch wel wat bijgekomen. Uit hetgeen we in het museum over Joodse cultuur gezien hebben, is lekker eten eigenlijk een onderdeel van hun cultuur. I like.

Daarnaast was het 20 graden. In januari. Do I need to say more? Tel daar een prachtige omgeving bij en dan zal je snappen dat dit land echt wel een bezoekje waard is. 


2/ Het land van de start-ups & technologie

We bezochten de universiteit van Tel Aviv & Jeruzalem, The Junction, Sifriya, Ramot, Star Tau & Yissum over Start-ups & technology. Telkens bleef 1 iets terugkomen: The Start-Up Nation. Een boek geschreven door Dan Senor & Saul SInger, dat bij elke Israëli op het boekenlijstje staat. Het gaat dus over hoe Israël (een land met 8 miljoen inwoners, slechts 65 jaar oud, omringd door vijanden en in continu staat van waken) de meeste start-up bedrijven heeft.

Door onze bezoeken werd die vraag zo’n beetje beantwoord. Eerst en vooral is het een kwestie van mentaliteit. Veel mensen hebben een job overdag of werken halftijds en werken daarnaast aan hun eigen start-up. We bezochten eerst The Junction, opgerciht door Genesis Partners (= een venture capital bedrijf). Dit is een accelerator die werkt met het ‘pay-it-forward’ model. Een team kan 3 maanden (=een wave) begeleid worden door The Junction, krijgt kantoorruimte, samen met andere teams, en volledige begeleiding. In ruil weiden ze zich fulltime aan hun start-up, geven ze na 3 maanden een volledig uitgewerkte demo van hun product en helpen ze mee met de huidige & volgende waves door ervaringen of expertises te delen. Volgens Ms Cohen van The Junction werken Israëli niet graag voor een baas, maar zijn ze graag ‘hun eigen baas’. Daarnaast is er een andere mentaliteit in Israël met betrekking tot falen. Een ondernemer in België die is gefaald, die krijgt levenslang door zowel de staat, de bank als zijn omgeving de stempel van mislukkeling. In Israël wordt dit als een noodzakelijk ontwikkelingstraject beschouwd. Niemand kijkt neer op een falende start-up, maar motiveert je om opnieuw te proberen. Daarnaast zijn in Israël de wetenschappelijke & technologische studierichtingen heel populair, een domein waarin huidige start-ups veel potentieel hebben.  

 

 Een overzicht van de start-ups die door The Junction werden begeleid. 

Een overzicht van de start-ups die door The Junction werden begeleid. 

Een andere opmerkelijk feit is hoe georganiseerd de universiteiten samenwerken met private bedrijven. We bezochten Ramot (aan universiteit van Tel Aviv) & Yissum (aan universiteit van Jeruzalem).
Ramot is the technology transfer company and its liaison to industry, bringing promising scientific discoveries made at the university to industry's attention. The company provides the legal and commercial frameworks for inventions made by TAU faculty, students and researchers, protecting discoveries with patents and working jointly with industry to bring scientific innovations to the market.

Yissum Research Development Company of the Hebrew University of Jerusalem Ltd. Founded in 1964 to protect and commercialize the Hebrew University’s intellectual property. Ranked among the top technology transfer companies, Yissum has registered over 8,300 patents covering 2,337 inventions; has licensed out 700 technologies and has spun-off 80 companies. Products that are based on Hebrew University technologies and were commercialized by Yissum generate today over $2 Billion in annual sales.

Dus, wat hebben deze 2 instanties gemeen? Ze laten proffen, studenten en onderzoekers toe om zicht te focussen op hun eigen expertise, namelijk onderzoeken/uitvinden en zijn georganiseerd als een bedrijf waarbij ze actief naar de bedrijfswereld stappen om patenten te promoten en om van bedrijven opdrachten (en dus inkomsten) binnen te halen. Verder nemen ze alle praktische afhandelingen van patenten op zich. Een businessmodel dat duidelijk vruchten afwerpt. Deze bezoeken vond ik dus ongelofelijk inspirerend. In België bieden universiteiten zoals Leuven wel ondersteuning aan (dacht ik), maar ik denk niet dat ze samenwerken met een apart bedrijf, met apart management en aparte targets die actief ermee bezig zijn. Misschien een interessante case om uit te leren?

Bij verschillende bezoeken werd ook de link gelegd tussen de verplichte legerdienst en start-ups. Hoe dat zo? Wel: elke 18 jarige in Israël heeft verplichte legerdienst: jongens 3 jaar en meisjes 2 jaar. Uitzonderingen zijn onder meer diepgelovige Joden, de Arabische moslims & christenen. Ondertussen ijveren verschillende leden van de Knesset om voor deze bevolkingsgroepen in plaats van legerdienst, een soort maatschappelijke dienstplicht op te leggen. Door de huidige legerdienst krijgen velen al een opleiding, worden netwerken uitgebreid en worden jongeren van alle lagen van de bevolking en uit verschillende steden samen geplaatst. Behalve een goede integratie, heeft dit logischerwijze ook een nationalistisch gevolg.

3/ Het beloofde land & Jeruzalem

Komt bij jou ook niet spontaan de Bijbelverhalen die je als kind hoorde naar boven bij het horen van de naam Jeruzalem? Bij mij zeker. Als kind (en jonge adolescent) was ik namelijk (door mijn ouders) Getuige van Jehovah. Voor de mensen die deze godsdienst niet (echt) kennen: neen, we mochten geen bloed krijgen. En neen, we vierden geen kerst en verjaardag. En ja, ik had wekelijks 5u Bijbelstudie. Voor de rest was het niet zo erg. Alle, behalve als je een vroegrijp, opstandig kind was met een hele sterke drang naar vrijheid en onafhankelijkheid. Dan is het niet evident. Maar soit, zoals met alle minder leuke ervaringen in je leven, wordt je er meestal wel sterker van. En geloof me: als ik een fanatieke godsdiensteling zou moeten kiezen als gebuur: geef me dan maar een Getuige van Jehovah. Sympathieke mensen. Was gewoon niet mijn ding.

Waarom ik deze trip down to memory lane maak? Wel, mijn bezoek in Jeruzalem was dat namelijk ook. Gedurende jaren heb ik de Bijbelverhalen gehoord van het beloofde volk (de Joden) en van Jeruzalem. Om na al die jaren dan te staan op de Olijfberg: behalve een geweldig uitzicht, was het ook wel een geweldige ervaring. De Klaagmuur, de Al-Aqsamoskee (de gouden koepel), een aantal kerken, de Joodse begraafplaatsen… In deze verwonderlijke stad staat alles op een boogscheut van elkaar. Een van de meest treffende bezoeken vond ik aan de ‘Heilige Grafkerk’. De kerk gebouwd op de heuvel waar Jezus werd gekruisigd en begraven. Waarom ik dit bijzonder vond? Niet zozeer voor het feit dat Jezus daar zou gestorven zijn. Met ouder worden ben ik trouwens nogal atheïstisch geworden. Neen. Ik vond het geweldig omdat in dit ene gebouw verschillende religiën samenkomen. De Grafkerk is sinds 1852 een simultaankerk, in handen van zes christelijke confessies. De hoofdbeheerders zijn het Grieks-orthodox patriarchaat van Jeruzalem, de Rooms-katholieke Kerk (de orde der Franciscanen) en de Armeens-apostolische Kerk voor de binnenkant van het gebouw. In de 19e eeuw kwamen de Syrisch-orthodoxe Kerk van Antiochië, de Koptisch-orthodoxe Kerk en de Ethiopisch-orthodoxe Kerk daarbij. 

 

Geen wonder dat Jeruzalem al eeuwenlang de inzet is van vele religieuze oorlogen.

4/ Het land waar verschillende culturen samenleven

Israël bestaat momenteel uit zo’n 8 miljoen inwoners waarvan ongeveer 75 à 80% Joden en de rest Arabische moslims en Arabische Christenen. De officiële talen zijn Hebreeuws en Arabisch. Alle borden langs de weg staan dan ook in deze 2 landstalen + Engels, evenals alle communicatie gevoerd door de overheid. Iets wat ik in België niet direct zie gebeuren.

Bij ons bezoek aan de Knesset gaf een van de MK’s toe dat ze niet kan ontkennen dat sommige Arabische burgers in praktijk worden gediscrimineerd, bijvoorbeeld op vlak van huisvesting of werk. Eigenlijk een heel vergelijkbaar probleem zoals in de meeste Westerse landen, waar ook een verschil in taal en cultuur vaak aanleiding is tot discriminatie en verschillen in opvattingen. Dit wil de liberale fractie van de Knesset (de Yesh Atid) mee aanpakken door voor iedereen verplichte leger- of burgerplicht, ook voor ultra-orthodoxe Joden, omdat de legerdienst zorgt voor een betere integratie.

Ook tussen de Joodse burgers zelf zijn er veel verschillen: Er zijn seculiere Joden, Ultraorthodoxe Joden, Orthodoxe Joden, Masorti Joden, Liberale Joden, Karaïtische Joden,  etc. Vrij ingewikkeld dus. En met soms grote verschillen onderling. Vooral de ultraorthodoxe Joden vallen sterk op. Ook in Antwerpen kan je hen makkelijk uit een groep herkennen (denk aan de krullen naast het gezicht, de hoeden en de lange zwarte kleden). Deze groep wordt vaker getroffen door armoede, aangezien de mannen vaak niet werken (ze willen de Thora bestuderen), en ze vaak (heel) veel kinderen hebben.

Algemene conclusie:

We zijn geweldig goed ontvangen geweest in Israël, kregen een heel boeiend programma voorgeschoteld, en hebben een fantastische trip gehad. Aangezien mijn blog al een stuk langer is uitgevallen dan verwacht, zal ik de volgende keer verder ingaan op de Palestijnse kwestie. 

Oud jaar, nieuw jaar. Een balans.

1 januari. Het is weer zover. Iedereen slaat je om de oren met nieuwjaarsvoornemens. Waarom doen we dat eigenlijk? Vinden we de overgang naar een nieuw jaar zo symbolisch? Of grijpen we gewoon graag een moment aan om ‘tabula rasa’ te maken?

Wat de reden ook is, ook ik heb de behoefte om even terug te blikken naar 2013 en om mezelf dingen voor te nemen voor 2014.

2013 was een enorm boeiend jaar. Hierbij mijn hoogtepunten op een rij (chronologisch):

1/ De Kyalin campagne: ik was vanaf januari tot mei het gezicht van de dieetcampagne Kyalin (meer info over deze campagne vind je in vorige blogs en hier op mijn site). Een serieuze uitdaging, aangezien ik een echte lekkerbek ben: ik ben er zo’n 10 kg mee vermagerd (helaas ondertussen ook weer wat bijgekomen).

2/ Op 2 februari werd ik verkozen binnen Jong VLD Gent tot communicatieverantwoordelijke en politiek commissaris. Het jaar voordien was ik reeds actief binnen de vereniging en in 2012 kwam ik ook op voor de gemeenteraadsverkiezingen in Gent. Ook hierover vind je meer info op mijn site.

3/ Op 21 april begon ik een relatie met een geweldige gast: Roel. We zijn ondertussen 8,5 maand verder en hebben onlangs besloten om te gaan samenwonen. Daarvoor verlaat ik mijn geliefde Gent en trek ik naar het verre Buggenhout (of zoals sommigen het omschrijven: Metropool Buggenhout).

4/ Op 3 november werd ik verkozen als lid van de Raad van Bestuur van Jong VLD Nationaal. Op 12 november werd ik verkozen tot kernbestuur, als communicatieverantwoordelijke van Jong VLD Nationaal. In die hoedanigheid probeer ik ook overal jongeren (en ouderen) te overtuigen van een liberale visie. Zo ook op het toekomstcongres van Open VLD eind november, waar ik succesvol een standpunt van Jong VLD op de agenda zette.

5/ Midden december kreeg ik de job van Marketing Manager TV Familie/Blik. Na 2,5 jaar op De Morgen heb ik heel veel geleerd. Ik kijk enorm uit naar de nieuwe uitdaging, maar neem met spijt in het hart afscheid van mijn fijne collega’s op De Morgen.

Natuurlijk is het bij niemand enkel zonneschijn en rozengeur. Voordat ik de liefde vond met Roel heb ik ook een aantal gebroken relaties moeten verteren. Daarnaast af en toe wat gezondheidsprobleemjes gehad. Ook helaas afscheid moeten nemen van een aantal vrienden.

Maar, al bij al was 2013 een goed jaar voor me. Ik ben heel benieuwd wat 2014 zal brengen. 

Een aantal zekerheden & goede voornemens kan ik al meegeven:

1/ Ik word 30! Ja, 30 is een ‘scary-age’. Ik kijk echt niet uit naar het moment waarop ik officieel geen twintiger meer zal zijn. Nu al kijken mensen me soms vreemd aan als ik mijn leeftijd verklap. Dit zal er niet op verbeteren. Ik twijfel dus nog tussen een groot feest en een dag in pyjama met ijs. Veel ijs.

2/ Ik verhuis naar Buggenhout. Volledig. Zonder vangnet in Gent. Van scary gesproken.

3/ De nieuwe job houdt extra verantwoordelijkheid in: dus meer overwerken. Sorry honey.

4/ Door bovenstaande factoren, heb ik besloten om mijn activiteiten in Gent stop te zetten. Ik ben de feeling met het stad aan het verliezen en heb er eigenlijk geen tijd meer voor, dus ik heb ontslag genomen als communicatieverantwoordelijke van Jong VLD Gent.

5/ Doordat ik mijn activiteiten bij Open Vld en Jong VLD Gent stopzet, wil ik me wel engageren binnen Open Vld en Jong VLD Buggenhout (als gewoon bestuurslid, niet als kernbestuur). Mijn vriend Roel is bij beiden ook penningmeester, dus dan zien we elkaar tenminste toch al op die vergaderingen ;-)

6/ Zoals je merkt heb ik weinig tijd. Some things never change I guess. Net daarom heb ik besloten om een lijst te maken met daarin de dingen waar ik tijd in wil steken (Roel, werk, VLD, vrienden en familie).

7/ Voornemens qua gezondheid: roken doe ik niet. Nooit gedaan. Dus toch een voornemen waar ik me makkelijk aan kan houden. Een beetje meer sporten, gezonder proberen leven (minder suiker, minder alcohol, minder vetten) en opnieuw wat afvallen (ik ben zo’n jojo-er).

8/ Een belangrijk voornemen is om mijn blog te onderhouden: zowel met leuke verhalen uit m’n privé leven, als opiniestukken over een of ander liberaal thema, als stukjes over acties die ik bij TV Familie ga doen. En ik beloof het: niet (al) te promotioneel.

9/ De verkiezingen komen eraan. Nog geen idee of ik zelf op een lijst zal staan, maar ik weet wel dat ik mijn uiterste best zal doen om alle jongerenkandidaten te steunen. Zo zal ik onder andere een workshop communicatie & social media geven aan alle kandidaten. 

Dus ja, mooie vooruitzichten. Mooie voornemens. En een drukke agenda. Nu hopen op een goede gezondheid! En dat is direct ook mijn voornaamste wens naar iedereen... 

It's politics, stupid!

Soms vraag ik mezelf af waarom ik precies actief ben binnen een politieke (jongeren)partij. Steeds meer snap ik waarom veel mensen zichzelf dit niet aandoen. Klinkt negatief denk je misschien?

Wel, als je eens een half uur je verveelt, lees eens de commentaren op social media en krantensites wanneer jouw partij nieuwe voorstellen doet of hun nieuw programma voorstelt. Bagger, beledigingen, frustraties, verwijten… Pijnlijk.

Het is eigenlijk heel dubbel: enerzijds snap ik de frustratie, anderzijds is het ook heel frustrerend voor de nieuwkomers binnen de politiek.

Waarom ik de frustraties snap? Wel, het probleem van deel uit te maken van een partij die jarenlang deel heeft uitgemaakt van de regering, is dat je partij al veel te vaak compromissen op haar programma heeft moeten maken. Er wordt dan maar al te makkelijk en vaak beweerd dat ‘de liberalen niet liberaal meer zijn’. Natuurlijk zien we enkel de resultaten en niet het proces. Als de liberalen 5 belastingsverhogingen tegenhouden in de regering, maar er komt 1 nieuwe (compromis, remember), dan focust de media zich natuurlijk op die nieuwe.

Anderzijds is het natuurlijk heel frustrerend voor een nieuwkomer als ikzelf. Mensen stellen me (terecht) de vraag: ‘Waarom zou ik op jou moeten stemmen/jou moeten geloven? Al eens gezien wat jouw partij uitsteekt?’ Begrijpelijk. Maar wat heel frustrerend is dat alle fouten van de vorige regeringen op mijn nek vallen op zo’n moment. En dat maakt het moeilijker.

In mijn ogen is een partij een vereniging van mensen met eenzelfde ideologie (liberalisme in dit geval) die zich groeperen om de belangen van andere gelijkgestemden te verdedigen in het politieke systeem. Althans, dat was toch ooit de bedoeling. Ik geef toe dat we in België met een serieuze scheeftrekking zitten hiervan.

Als nieuwkomer probeer je net datgene te doen: je vertrekt vanuit je ideologie en wil wegen op het politiek stelsel. Een van de verwijten die je krijgt als ‘politicus’ is dat ‘het allemaal profiteurs zijn’. Nu, ik kan je verzekeren dat ik nog helemaal niet rijk geworden ben door politiek. Integendeel. Ik merk dat ik er vooral veel tijd, moeite (en ja, zelfs geld) in investeer. Waarom? Omdat het mijn passie is. Omdat ik goed wil doen. En, omdat ik geloof dat er veel moet veranderen in België. Onze regering is veel te ‘vet’ is en er moet veel veranderen. Het huidige politieke stelsel lijkt me dus niet meer houdbaar.

In mijn (liberale) ogen behoort een overheid enkel een kader (rechtssysteem) te scheppen waardoor de vrijheid van mensen wordt gegarandeerd. Men behoort gemakkelijk en vrij te kunnen ondernemen, veiligheid moet gewaarborgd worden, zowel van eigendom als voor de persoon zelf. Dat is in mijn ogen het grote doel van de maatschappij. En net in deze belangrijke kerntaak slaagt de overheid niet. Probeer eens een onderneming te starten in België. Succes. Als de eindeloze stroom papieren je zin niet doen overgaan, zal de gigantische belastingsdruk of de eeuwige betutteling door de overheid hier wel voor zorgen.

We zitten met een aantal uitdagingen de komende jaren:

    • Hoe omgaan met een stijgende kost voor sociale zekerheid ( vooral door pensioenen & ziektezorg)?
    • 2/3 van de bevolking wordt betaald door de overheid (hoe bouwen we dit af) 
    • Hoe omgaan met de economische crisis? Hoe kunnen we opnieuw competitief zijn ten opzichte van andere landen? 
    • Wat met ons onderwijs? Meer of misschien zelfs minder hervormen? 
    • Hoe herwinnen we het vertrouwen van de burgers in de politiek?
    • Op welke manier integreren we de nieuwe technologische mogelijkheden in de besluitvorming? 
    • Hoe gaan we om met migratie? En wat met radicalisatie?
    • ... 

    Anyway, gigantisch veel uitdagingen. Inderdaad, een mens zou bijna zot moeten zijn om nog aan politiek te willen doen.

    Meer lezen? Bekijk zeker de visietekst van Jong VLD: http://www.knack.be/nieuws/belgie/de-liberale-paradox-van-ons-tijdsgewricht/article-opinion-113510.html

     

    Londen is not in for a diet

     Ik heb ontdekt wat diëten extreem moeilijk maakt! Reisjes. Echt waar. Mijn skireis was een beproeving. Denk vooral aan de liters bier en vettige snacks op die koude bergwand. Maar dat kon ik ergens nog verwachten. Wat ik zwaar onderschatte, waren de citytrips. Eerst en vooral plan ik die niet ruim op voorhand, dus 2 citytrips op 3 maanden is zelfs voor mij wat teveel van het goede. En voor mijn dieet: zeker! En als ik dacht dat Berlijn moeilijk was: wel, I was wrong. Londen is moeilijker. Reizen terwijl je al 4 maanden aan het diëten bent is gewoon het moeilijkst. Eerlijk, na een aantal maand ben je diëten kotsbeu. Echt. Sowieso is het nooit leuk, maar door m’n coach en alle steun die ik via m’n blog gekregen heb (waarvoor nogmaals dikke merci!) en van m’n vrienden, was het goed doenbaar. De laatste tijd ben ik de motivatie wat kwijt. Ik ben ze trouwens volop aan het terugzoeken, dus wie ze gevonden heeft, stuur maar door.

    Maar: Londen dus. Niet gedieet. Aan de andere kant had ik wel een fantastische reis, dus het weegt ertegen op!

    Allereerst wil ik Ruth bedanken: niet alleen heeft zij de jaarlijkse reis van Jong VLD geregeld, zij was ook mijn kamergenote, en diegene met wie ik ettelijke lachbuien heb gedeeld. Ruth: you were amazing!

    We zijn dus op vrijdag de 17e toegekomen in Londen, rond half 10. Direct na aankomst, zijn we rechtstreeks (lees: met de taxi) naar het Vlaamse Huis gegaan. Daar kregen we ’s morgens behalve een tas koffie (really needed that), een aantal interessante lezingen over het FIT: Flanders Investment & Trade agency. Deze grappige slide over zaken doen met Britten wil ik jullie alvast niet onthouden:

    83.jpg

     Erna volgde een ervaring die toch wel speciaal was: we waren uitgenodigd om bij te Belgische ambassadeur te gaan eten, bij hem thuis. Hartelijk dank aan Tine (Second Secretary) daarvoor. Kijk, als je met de ambassadeur aan tafel zit, dan durf je ten eerste geen foto’s te nemen van je eten (dus dank je Ann-Sofie voor de foto’s, ik had het lef niet), ten tweede pas je op je taal (ja, als West-Vlaamse niet altijd de meest evidente taak), ten derde durf je amper bewegen (vooral aangezien die tafels zodanig laag waren, dat ik bijna alle glazen omver liet vallen toen ik aan tafel ging. Het maakte het net iets minder genant dat 2 van mijn tafelgenoten identiek hetzelfde hebben voorgehad  , maar toch, awkward) en tot slot: diëten (a.k.a. eten laten liggen) is not done. Bleek echter dat de ambassadeur een heel interessante, sympathieke mens was, die met veel interesse vragen stelde over ons. Een aangename verrassing dus. En met deze verfijnde, lekkere maaltijd maak ik jullie even jaloers:

    82.jpg

     Ik heb duidelijk geen leven dat past bij een dieet hé? Gelukkig hebben we erna nog wat rondgewandeld, naar de volgende stop op het programma, namelijk een lezing bij de liberale denktank IEA (=Institute of economic affairs). Onderweg natuurlijk ook een verplichte foto gemaakt (met roomie Ruth):

    81.jpg

     Heel interessant, maar ik was blij toen het drukke dagprogramma afgelopen was. Ik kijk uit om in de hostel even te rusten en me klaar te maken voor de diner en een avondje stappen.

    Aangekomen in de hostel bleek dat ik in Berlijn gigantisch verwend was qua hostel en dus nogal verkeerde verwachtingen koesterde. Deze hostel was zo fout en crappy dat het eigenlijk hilarisch was. Het voelde nogal aan als kamperen. Of als in de gevangenis zitten. Het is wel een aanrader om ons justitiedepartement daar onderdak te geven als die eens naar Londen gaan: dan weten ze pas echt hoe die overbevolking van de gevangenissen aanvoelt!

    Bewijs? Ziehier. (ter info: Ruth heeft deze niet geboekt 

    80.jpg

     Maar, eerlijk is eerlijk. Ik heb buikpijn gehad van het lachen. Dus, moet kunnen! Trouwens, iedereen die denkt dat Jong VLD vol fils-à-papa’s en dikkenekken loopt: ziehier het bewijs van het tegendeel. Vrijwel iedereen kon er goed mee lachen, waardoor de sfeer voor we naar het diner gingen (opnieuw een ‘opgelegd’ menu), supergoed zat.

    79.jpg

    Na een leuk feestje in Soho, vermoeid gaan slapen om de dag nadien naar de Houses of Parliament (Westminster) te gaan. De gids was hilarisch. Behalve toen hij me eruit pikte omdat ik aan het lachen was. ‘Little Miss Red Riding Hood, I have a popquiz for you’. Damnit. Maar verder: super grappige en sympathieke gids.

    In de namiddag hadden we nog een stadswandeling. Waar de gids in The Houses of Parliament supergoed was, vond ik de gids in de middag iets minder. Na een ijsje in het park (yes, I plead guilty) werden we verwacht voor een tourtje in de Londen Eye. Yes, het is een tourist trap, maar het was wel gezellig. En we sloten de avond af met een traditionele Engelse maaltijd (op dat moment was mijn dieet mijn echt aan het haten).

    Wat daarna gebeurd is, na het uitgaan… hmmm. What can I say, what can’t I say? Misschien kan ik afsluiten hiermee: what happened in Londen, stays in Londen, en gaat nu verder door het leven als de verdragen van room 130.

    De laatste dag kregen we een heel interessante spreker van Kohlberg Kravis Roberts & Co. Ltd, een multinational private equity firm over investmend funds. Eerlijk: de momenten dat ik niet in slaap was (hele korte nacht de dag ervoor), vond ik het heel interessant. Maar het was warm op de ambassade en ik moest de tol betalen van een zwaar weekend!

    Oorspronkelijk was het plan om te blijven tot dinsdag, maar ik keerde vroeger terug, aangezien ik maandag een fotoshoot had voor Flair. Alle details daarover volgen volgende week! Haal zeker de Flair van 4 juni in huis: ik sta erin!

     

    What to eat… And what not to eat

     Dat diëten (bij mij) met vallen en opstaan gebeurt, wist je waarschijnlijk al langer dan vandaag. De moeilijkheid ligt zich vooral in het feit dat ik er al een paar maand mee bezig ben, maar ook in het feit dat ik een hele drukke (sociale) agenda heb. De vele feestjes, talloze vergaderingen en enkele reisjes zijn je misschien ondertussen ook opgevallen.

    Wat evenmin helpt is de sociale bevestiging: waar mensen me in het begin aanmoedigden om af te vallen, hebben velen nu eerder iets van ‘je ziet er nu toch goed uit?’. Ik voel me trouwens ook schitterend… Wat in dit geval m’n motivatie niet helpt.

    Ik heb dus pieken, maar ook dalen. Die laatste had ik bijvoorbeeld op weekend in Londen afgelopen weekend (note to self: Londen is slecht voor de lijn!! Maar meer hierover in m’n volgende blogpost). Daarnaast heb ik ook een aantal etentjes gehad, waarbij er een aantal een vastgelegd menu hadden, oa een etentje van Jong VLD Antwerpen ‘De Blauwe Kei’: wijze avond, maar niet ideaal voor m’n dieet. Of een verjaardagsetentje voor Kenneth: supere avond (1e ontmoeting van m’n vriend met een aantal hele goeie vrienden: Kenneth, Didier en Stéphanie. Liep gelukkig heel goed!)

    Gelukkig kook ik ook nog soms zelf. Dan durf ik al eens een slaatje te maken of een variant van het gerecht dat ik op de kookworkshop leerde.

    78.jpg
    77.jpg

     En… Ik ben ook heel dankbaar dat ik toch een aantal vriendinnen heb die rekening houden met m’n dieet, en me lekker eten klaarmaken, waar ik zonder schuldgevoel kan van genieten! Thanks Saar, you’re an angel! (En, ook bij deze gelukkige verjaardag sexy!)

     

    76.jpg

    Ai…

    Help! Ik heb de laatste tijd niet meer het gevoel dat ik op dieet sta. Het is verleidelijk om, wanneer je al mooi bent afgevallen, de teugels te vieren. Na een weekje waarin ik teveel gelegenheden had om lekker te eten, dringt het tot me door dat ik maar een maand meer heb. Dus, in 1 maand tijd wil ik nog 4kg kwijt. Dit wordt moeilijk! Gisteren dus serieuze wake-up call gehad en nu weer 100% streng bezig. Zal nodig zijn!

    Maar… ik wil jullie toch m’n leuke week niet onthouden, dan zal je waarschijnlijk wel snappen waarom ik het zo moeilijk had!

    Eerst en vooral ben ik vorige maandag op restaurant geweest. Dinsdag ben ik na een meeting nog iets gaan drinken met een VLD-collega Liliane (a.k.a. Lily, waarmee ik ook op skireis ben geweest). Diezelfde avond was er een cantus van mijn oud studentenclub, de Rodenbach, waar ik een aantal jaar geleden praeses was. Ik heb me heel zwaar ingehouden (ben met opzet met de auto gegaan, omdat ik dan niet drink), dus op gans de avond heb ik me beperkt tot 2 glazen (en een literfles water), dit tot grote teleurstelling van mijn propraesidium dat graag een zot feestje wilde bouwen. Sorry jongens, maar ik moest de dag nadien om 9u in Brussel zijn voor een congres van Jong VLD.

    75.jpg

     Dat congres was wel leuk en interessant, maar weinig dieetproof: broodjeslunch! Ach, voor de rest niet gesnoept ofzo, maar goed is het niet. Erna had ik helaas een verjaardagsfeestje, waar ik rechtstreeks (lees: zonder te eten) naartoe ben geweest. En wat vind je op een verjaardagsfeestje? Juist: drank en hapjes. Zucht.

    Donderdag had ik een debat van Jong VLD Gent. Die dag heb ik wel goed op m’n eten gepast. Zaterdag was een extreem moeilijke dag! Ik mocht ‘s middags brunchen bij de Flemish Foodies in Het Gouden Hoofd in Gent, dankzij De Morgen. Wie Kobe, Jason en Olly nog niet kent: wel, je mist iets! Die gasten kunnen koken! Niet normaal. Het zijn dan natuurlijk ook sterrenchefs 

    Hieronder een indrukje van al het lekkers (14 gangen!!) dat we mochten verorberen. Tja… als er nu 1 gelegenheid is dat je niet op je lijn let…

    74.jpg

    Echt waar, ik was overtuigd dat ik de rest van het jaar geen eten meer zou willen. Helaas ging ik erna helpen taarten bakken voor de babyborrel van Stephanie, die de dag erna plaatsvond. Weeral niet mijn beste plan ooit. 21 taarten. 21! Denk aan biscuits, applecrumble, chocolademousse, tiramisu, chocoladetaart, breseliennetaart… Heel veel taarten. Veel te lekker ook!

    73.jpg

    Onnodig te zeggen dat ik de zondag op de babyborrel wel eens een paar hapjes genomen heb zeker?

    Anyway, vandaar dus de wake-up call. Terug naar het dieet.

    Maandag alvast mooi gestart: als ontbijt een shake (geen tijd voor een uitgebreider ontbijt), in de middag een slaatje met krab en een stukje bruin brood (moet 1 portie koolhydraten inbouwen), in de late middag een potje fruit en ‘s avonds een foccacia van Kyalin, toastjes van Kyalin en een bocconcino. Dit aangezien ik rechtstreeks van m’n werk achter een nieuwe bril ben geweest (ja, m’n oude 2 heb ik gebroken) en daarna naar een vergadering van Jong VLD Gent.

    En dit wil ik jullie zeker niet onthouden, al was het maar om eens goed te lachen:

    72.jpg

    One lucky girl

     Ja, ik sta op dieet. Of dat probeer ik toch. Al meer dan 3 maanden. Heftig is het wel. Mensen die diëten makkelijk noemen hebben dit duidelijk nog nooit gedaan. Het moeilijke van diëten is dat eten ten eerste levensnoodzakelijk is, ten tweede een sociaal gebeuren is en ten derde dat het zo verdomd leuk is. Ja, ik eet graag. Heel graag zelfs! Een goed stuk rood vlees, verse knapperige groentjes, een stukje chocolade dat smelt op je tong (om maar van ijs te zwijgen wanneer het warm is). God wat mis ik het om te snoepen. En niet enkel tijdens de periode van de maand (ook al zou ik dan een fortuin geven voor een stuk chocolade), maar gewoon als onderdeel van m’n sociaal leven. Natuurlijk, de eerlijkheid gebiedt me om toe te geven dat ik ondertussen een stuk minder strikt dieet. Vrij normaal als je zolang bezig bent. Het leuke is wel dat ik merk dat het Kyalin dieet werkt: ik ben al mooi afgevallen en zit terug op alle normale waardes (zowel van gewicht, vetmassa en BMI), maar dat betekent ook dat de laatste kilo’s zo moeilijk zijn!

    Ik moet eerlijk toegeven: ik voel me super! Ik krijg massa’s complimentjes, ik pas terug in 36 (kleedjes) – 38 (broeken) en ik voel me fit. Ander aspect van het dieet dat werkt is het feit dat ik een gezondere levensstijl heb. En dat ik er meestal weinig last mee heb om die gezonde keuzes te maken. Ik eet fruit (vroeger zelden) met veel smaak, ik ontbijt (jaja!) en kies bewuster voor slaatjes. Het moeilijkste is wanneer ik op restaurant moet en een reeds geselecteerd menu krijg. En helaas komen zo’n situaties wel vaak voor in mijn leven: receptie van het werk (net na het werk) waar broodjes geserveerd worden, chique 4-gangen diner van Belgovino, spaghettifestijn van Jong VLD Buggenhout (Roel, de jongen met wie ik aan het daten ben, zit daar namelijk in het bestuur, dan kan ik moeilijk passen he), voorjaarsetentje van Open Vld Gent Noord-Oost (zit daar zelf in het bestuur) etc.

    Gelukkig heb ik ook toch wel 1 dag zelf kunnen koken! Pasta van Kyalin, met gebakken appeltjes, light room, scampi, champignons en currypoeder. Super lekker én light! En, voordeel is dat je het ook kan maken voor je partner die niet aan het diëten is: je kookt 2 soorten pasta. Dat de saus light is, merkt geen kat! De restjes heb ik de dag nadien wel kunnen meenemen naar het werk, dus toch 2x zelf gekookte maaltijd. Een andere aanrader: groentjes uit de diepvries! Ik heb er een 5-tal soorten liggen, waarmee ik wokgerechten en soep maak.

    Een paar lichtpuntjes deze week:
    * ik heb al verteld dat ik eigenlijk een emo-eter ben. Wel, nu ik terug aan het daten ben, heb ik daar helemaal geen last meer van. Integendeel: ik ben happy, want we hebben een goede klik en amuseren ons supergoed!
    * ik sport meer. Ben zelfs gaan wandelen in het bos in Buggenhout 
    * zondag opnieuw een kartingwedstrijd gehad, georganiseerd door Plan B. Was supertof! Kenneth & ik zijn 5e geworden, op 12e teams. En als je kijkt naar het aantal gemengde teams (man-vrouw), hebben we enkel Lien & Thomas (die meedoet aan wedstrijden) voor ons moeten laten. Inspannend (mijn spieren!), maar echt geweldig. Vooral…. Toen ik toekwam op de karting was er een zotte verrassing: een ganse groep had een t-shirt aan met de tekst ‘Ik steun Pamela’. Was enorm verbaasd en was er echt door aangedaan.

    71.jpg

    Vandaag had ik mijn wekelijkse afspraak met Frouke. Qua gewicht blijf ik stabiel, maar ben wel 1,2kg in vet kwijt sinds vorige week. Ik zit nu op 6,1kg puur vet verloren, wat op zich wel goed is.

     

    70.jpg

     Maar, as always, volle kracht vooruit… Met vallen en opstaan, mijn doel is in zicht, dus ik blijf ervoor gaan (ook al zijn die laatste kilo’s zo f**king moeilijk!)

    Druk weekje…

     Wederom een drukke week achter de rug. Een aantal politieke vergaderingen (dat ik bestuurslid ben bij Jong VLD Gent wisten jullie wel al hé). Daarnaast ook veel andere toffe dingen gedaan. I know, I’m a lucky girl. Mijn ouders zeiden vroeger altijd dat ik precies continu op stap was en niet studeerde. Mijn antwoord dan (en nu nog) is: ‘ik neem geen foto’s van de momenten dat ik studeer.’ In dit geval is dit dus ‘ik neem (meestal) geen foto’s van de momenten waarop ik werk.’

    Maar hierbij dus mijn week, in goede en slechte momenten:

    Maandag: Eigenlijk een vrij doorsnee dag. Werken en aansluitend bestuursvergadering van Jong VLD Gent. Weinig speciaal eigenlijk, behalve dat we na de vergadering op café zijn blijven plakken tot na middernacht (jaja, op water & cola light). En dat het dinsdagochtend dus zeer deed.

    Dinsdag: Na het werk is een vriendin langsgekomen. Ik was aan het koken toen (direct een portie van 3 dagen gemaakt!). Ik heb het rijstgerechtje (met Kyalin rijst) gemaakt die ik op de workshop geleerd heb. Superlekker! (dat vond mijn collega Ward ook toen ik de woensdag hem liet proeven ervan!) Maar na het werk kwam Florence dus langs om me te interviewen voor haar thesis. Natuurlijk heeft ze me ook uitgevraagd over het Kyalin dieet.

    Woensdag: Na het werk ben ik in Brussel gebleven aangezien ik erna een politiek commitée had in de Melsensstraat (voor het gemak wordt die door Vld-ers de M34 genoemd), wat vlakbij m’n werk is. Interessant onderwerp, namelijk jeugdwerkeloosheid. Ook hierna zijn we blijven plakken (shame on me!), maar heb ik eigenlijk wel heel leuke mensen leren (beter) kennen.

    Donderdag: Tijdens mijn middagpauze had ik mijn wekelijkse afspraak met Frouke. De laatste weken blijf ik wat stabiel. De eerlijkheid gebiedt me om toe te geven dat het steeds moeilijker wordt. Ik ben al vrij veel afgevallen en ja, je ziet het ook goed. En dat komt iedereen me ook vertellen. Samen met de opmerking ‘Je gaat nu toch niet meer vermageren zeker? Je ziet er super uit zo’. Dus, dat helpt niet echt om gemotiveerd te raken. En pasen… tja, do I need to say more? I love chocolat!
    Ik ben wel een beetje afgevallen, maar doordat ik wat opgeblazen was (maandelijkse periode) merk je het niet supergoed in mijn resultaten.

    66.jpg

    Donderdag wel een leuke avond gehad: na het werk me gerusht naar een vergadering met mijn voorzitter van Jong VLD Gent, om de werking van de website & het mailingsysteem te bekijken en erna… kind of een date gehad. Yup, ik ben opnieuw aan het daten! Iets wat vrij makkelijk gaat als je vermagerd bent zo blijkt 
    Ik leerde R. kennen de avond voordien (jaja, bij de Jong VLD) en we zijn eerst iets gaan eten en erna naar de film geweest. Kijk, iets gaan eten met iemand die je nog niet zo goed kent is dubbel, zeker in mijn plaats. Enerzijds moest ik gaan uitleggen waarom ik zo moeilijk doe (saus apart, geen frieten, neen ook geen kroketten, meer groentjes) en anderzijds, geef toe: zo’n eerste date is toch altijd een beetje spannend hé? Maar, het werd eigenlijk een gezellige avond. Goede film ook! Dead Man Down. Niet de beste, maar wel oké. Wel klote dat ik geen popcorn mag. Dat blijf ik toch echt wel missen hoor 

    Vrijdag: Ik ben na mijn werk direct doorgereden naar m’n ouders, die in Nieuwpoort wonen. Ik had namelijk (buiten het feit dat ik m’n ouders wilde terugzien natuurlijk) m’n Dr. Martens nodig. Meer daarover een beetje verder 

    Zaterdag: Eerst nog even met Saar gaan shoppen (haarlak!) en erna ons samen klaargemaakt voor een wat later geweldig feestje bleek te zijn. We zijn namelijk naar een 90′s party geweest in Plan B! GEWELDIG gewoon!! Echt! Ons outfit was er massaal over, maar we genoten van elke seconde! Denk aan ‘Captain Jack’, ‘Jump for joy’, kuiven, breezer, Buffalo’s, Dr. Martens etc ect. Op zo’n momenten denk je echt ‘What were we thinking then?!’

    65.jpg

    Zondag: Zaterdagnacht was geweldig! Zondagochtend was pijnlijk. Echt! Opstaan om 10u omdat ik beloofd heb aan een vriend van me, Stefaan en mijn voorzitter Jan, om naar de paasbrunch van Jong Groen Gent te gaan. Stefaan als partner van Studio Spark (= bureau dat organisaties begeleidt in de ontwikkeling en marketing van duurzame innovaties om ze klaar te maken voor een nieuwe wereld. Klinkt wel cool hé)
    In de namiddag, toen het zo’n prachtig weer was, ben ik met Charlotte & Thibault een terrasje gaan doen. ‘s Avonds ben ik met Thomas en Bert gaan karten. Wat een dag hé? Ik switch nogal van activiteiten als ik het zo lees. Het karten was geweldig! Ik ben aan het trainen voor de kartingwedstrijd die door Plan B georganiseerd wordt op 28 april. Thomas heeft me wat extra training gegeven. T is echt geweldig goed hierin, doet ook mee aan wedstrijden, dus tips krijgen van een pro is altijd de max! The game is on! Erna was ik trouwens nog zodanig in form dat ik wat aerial yoga gedaan heb.

    Maandag:  Gezellig avondje met beste vriendin Tatjana, die zo lief was om een slaatje met kip én een doos besjes in huis te halen voor me. She’s a sweetheart!

    Dinsdag: Ik ben stout geweest. In plaats van de vergadering van Open Vld Noord Oost of het debat over anarchisme waar ik naartoe wilde, heb ik gespijbeld: ik heb op het werk namelijk gratis tickets gekregen voor mijn allerfavoriete zangeres op dit moment, namelijk Emeli Sandé. Niet alleen ben ik haar vorig jaar ontmoet met een meet & greet, ik luister bijna dagelijks naar haar cd in de auto en ken dus alle liedjes vanbuiten. Samen met een aantal collega’s echt genoten van het optreden. En ik nam R. mee, je weet wel, de jongen waarmee ik naar de film ben geweest vorige donderdag. Memorabele avond, sowieso.

    Dus ja, I’m one happy, lucky girl. Ik geniet van m’n leven (ook al sta ik op dieet) en amuseer me te pletter. Het is geweldig om zoveel complimenten te krijgen en om me zo goed te voelen. Dus, ik geef toe, ik volg het dieet iets minder strikt, maar mijn eetgewoontes zijn echt veel verbeterd en ik voel me geweldig. That counts too, no?

     

    64.jpg

    Emo-eter? Jup. Helaas wel.

    Dat was de vraag die ik me al een tijdje stelde. Ben ik een emo-eter? De afgelopen week werd duidelijk van wel.

    Na Berlijn was ik een beetje m’n kluts kwijt. Niet alleen was ik weer uit het strenge patroon van m’n dieet (iets waar ik het na m’n skireis ook heel moeilijk mee had), maar daarnaast heb ik een en ander beginnen beseffen in Berlijn. Namelijk, dat ik niet echt gelukkig was in de relatie waarin ik zat.

    Je weet wel hoe het loopt: je leert iemand kennen en op het eerste zicht is die perfect. Intelligent, ambitieus, knap.. Wat meer kan je willen? Right? Veel, blijkt dus. Iemand die goed voor me is, staat vanaf nu ook in de lijst. Vreemd hoe iets zo vanzelfsprekend niet direct opviel toen het ontbrak. Extra pijnlijk dus om te beseffen dat mensen die je amper kent, liever en vriendelijker en leuker zijn tegen je in 2 dagen tijd, dan je eigen lief in 2 maand tijd. De wake-up call dus die ik nodig had om de stekker eruit te trekken. (en ja, ik hoor het je al denken, tis weer één van de Vld ze… zolang ze er de stekker maar uit kunnen trekken). Anyway, als het op vlak van relaties (en eigenlijk vrijwel alles) aankomt, heb ik 1 hele belangrijke regel: iedereen moet doen waar ze gelukkig van worden (en dat niet illegaal is bij voorkeur). En ik werd van deze relatie niet gelukkig meer. Het passief-agressieve gedrag, het constante gevoel dat ik op mijn tenen moest lopen en dat er met mij vanalles mis was, dat was ik echt beu. Als hij me na 2 maanden al zo behandelt, tja, wat zou dat dan na 2 jaar zijn?

    Het laatste bewijs kreeg ik tijdens onze ‘break-up talk’. Tijdens dit gesprek zei hij letterlijk ‘ik liet jou toch ook toe om weg te gaan terwijl ik gaan werken was’. Dit is zo fundamenteel fout in elke mogelijke manier… Zeker voor een liberaal die gelooft dat iedereen zelfbeschikkingsrecht heeft.

    Anyway, I’ve ended this chapter in my life. Gelukkig. Volgens mijn vrienden raakte het tijd ook. Zij merkten dat ik heel veel in die relatie stak en er heel weinig voor terugkreeg. Typisch. Laatste keer geweest. Hoop ik. Gelukkig heb ik het al bij al vrij snel doorgehad.

    Maar, een relatie beëindigen betekent natuurlijk ook dat (in mijn geval toch… en vermoedelijk voor nog veel andere vrouwen) je emotioneler bent dan normaal. Al bij al viel het nog mee, maar ik merkte dat ik echt wel een stuk minder moed had om mijn dieet vol te houden. De afgelopen week was dus geen succesverhaal. Ik heb chips gegeten, ijs, een wafel, nootjes. Echt comfort-food. Niet aan te raden tijdens een dieet.

    Wat het verdict was gisteren bij Frouke? Wel, al bij al ca va nog. 200gram bijgekomen. Niet echt een ramp dus. Maar, opnieuw, we gaan er tegenaan.

    Ik krijg trouwens regelmatig de vraag of ik sport. Mea culpa, maar ik heb er echt geen tijd voor. Ik hoor jullie al denken ‘Geen tijd? Pff, zonder kinderen? Trouwens, iedereen zegt dat en zit dan gans de avond voor TV’. Wel, om te tonen dat ik net een iets ander leven heb, hier m’n agenda van afgelopen week:

    Maandag: dagje verlof. ’s Ochtends m’n gerief gepakt bij m’n vriend. In de middag bij een goede (toen nog hoogzwangere) vriendin geweest. (Ondertussen is Stéphanie mama geworden van Marilou en heb ik al teveel pakjes gekocht, waarvan ik hoop dat ik ze snel zal kunnen brengen). We zijn samen gaan shoppen. Leuke kleedjes gekocht, volledig passend bij m’n figuur en… *tromgeroffel* in maat 36! We maken vorderingen.

    49.jpg

    Dinsdag: Werken vanaf 9u. Ik werk in Brussel, dus in de file gestaan. De E40 is een ramp tegenwoordig, zeker rond Aalst. Gewerkt tot 19u. Linea recta doorgereden naar Oostakker waar ik een vergadering had van Open Vld Gent Noord Oost. Deze vergadering duurde tot 12u.

    Woensdag: in Brussel van 9u30 tot 19u. Mijn vergadering rond werkgroep communicatie van Open Vld Gent ging niet door, dus plande ik een avondje thuis in. Na 4 telefoontjes en een aantal chats, bleek het 23u te zijn 

    Donderdag: Op donderdag werk ik in Asse, en om 20u had ik een vergadering van Jong VLD Nationaal, in de Melsensstraat, Brussel. Dus bleef ik logischerwijze in Brussel. Deze duurde tot iets na 22u. Erna was nog een receptie (want er was toevallig dezelfde avond een lezing van Open Vld), dus tegen dat ik van Brussel thuis was, was het opnieuw 12u.

    Vrijdag: Opvallend vroeg (voor mijn doen) vertrokken, was nog geen 18u. Maar ik was uitgenodigd bij Saar thuis (samen met Tati & Jantien)om bij haar te gaan eten. Me daar vlug klaargemaakt (had trouwens een van m’n nieuwe kleedjes aan, zie hieronder) en erna zijn we naar m’n stamcafé, Plan B gegaan. Niet alleen was er voetbal (ons elftal heeft trouwens weer mooi gewonnen!), erna hield ik een klein feestje voor een select groepje vrienden met als thema ‘Glad to be single again-party’. Ben nu eenmaal niet het kniezende type. Leuke gesprekken gehad, toffe avond (zoals altijd in Plan B). Om 5u ofzo in m’n bed gedoken.

    48.jpg

    Zaterdag: Er om 11u weer uitgevallen, want ik had vanaf 12u een vergadering. We hadden met Jong VLD Gent een brainstorm om ons volledige beleidsplan voor de komende 2 jaar vast te leggen. Ik had 2 onderdelen ervan (van de 3) reeds helpen voorbereiden: het politieke luik, aangezien ik mee in de cel politiek zit, maar ook het communicatieluik, aangezien ik de communicatieverantwoordelijke ben. Deze vergadering duurde tot 18u30 ofzo. Eenmaal thuis nog even een aantal telefoontjes gehad, afgesproken met m’n vriendinnen voor die avond, want we gingen naar Night Shift. De eerste editie van een soort beurs/netwerkevent/party in de Eskimofabriek. A.k.a the place to be afgelopen zaterdag. Een mooie verzameling hippe, coole en jonge mensen. Megacoole foto genomen ook. Rond 5u lag ik in m’n bedje.

    47.jpg

    Zondag: Af en toe probeer ik echt wel te sporten. Zo ook zondag: ik had afgesproken met een vriend Pablo die me de basisbeginselen van Wing Chun ging uitleggen. Wing Chun is een Chinese zelfverdedigingsport. Beetje bizarre technieken, aangezien ze ingaan tegen je instinct. Was wel leuk om te doen (ook al kreeg ik klop 

    Dit is dus een doorsnee week. Zoals je ziet heb ik weinig dagen dat ik voor 23u thuis ben. Helaas zijn fitnesscentra al gesloten dan…

    Hoe ik het met eten combineer? Wel, dat is het voordeel van m’n Kyalin dieet: veel porties kan ik onderweg opeten indien nodig. Wel praktisch hoor.

     

    Wat eet jij dan eigenlijk?

    Die vraag krijg ik regelmatig eens. Kort het dieet nog even uitleggen: Kyalin is een proteïnedieet waarbij je vetten en koolhydraten mijdt, en waarbij je regelmatig ondersteund wordt door een coach. Je eet vooral proteïnen zodat je lichaam je vetten verbrandt en niet je spieren. Tot zover de theorie.

    Maar hoe doe je dat nu? Wel, ik eet om te beginnen dagelijks 4 à 5 proteïnesnacks (pudding, shakes, smoothies, speciale beschuiten, repen,…) van Kyalin. Daarnaast groenten en mager vlees.

    Vandaag bv at ik (in de file) een vanille en karamel reep, mijn absolute favoriet onder de repen. Helaas mag je die eig max 1 keer per dag nemen.

    31.png

    Als snack nam ik een aardbeismoothie van Kyalin. In de middag groentesoep (zelf gemaakt) met beschuit (van Kyalin off course). Daar nog wat komkommer & kersttomaatjes bij (left-overs van gisterenavond). In de namiddag een chocoladepudding. En nu als avondmaal een puree van wortel en pastinaak (ook deze was left over van gisteren).

    Gisteren trouwens mega lekker gekookt. Je weet al van 2 dingen (zie hierboven). Had ook een papillotte gemaakt van kabeljauwfilet, garnalen, kersttomaatjes en chalotte. Heel lekker, zo zag het er ook uit, maar helaas heeft m’n iPhone geweigerd om die foto op te slaan.

    Dus, ja, ik heb een mindere periode achter de rug, maar… Terug 100% ertegenaan. Deze avond heb ik cocktailavond van Jong VLD Gent (nee, ik spam niet over de politiek, ik geef gewoon volledige info), maar… Ik blijf eraf! De belofte die ik nu aan mezelf maak: ik drink gans de avond water! Geen cava, geen cola light. Water. Als een vis.

    Benieuwd of me dat morgen op dat Venetiaans bal ook zal lukken (en ja, ik beloof om daarvan een foto te nemen!)

    B-day girl

    30.png

    “En, hoeveel kilo’s ben je kwijt?”. Dat is zowat het eerste dat iedereen tegen me zegt. Dat, en “amai, je ziet het echt al in je gezicht”. Ondertussen denk ik dat mijn kop wel massa’s opgezwollen moet gestaan hebben, aangezien ik dat laatste al zeker 10 keer gehoord heb. 3kg in m’n hoofd dus, minstens. Maar, ik ben die kwijt, gelukkig maar.

    Op de vraag “hoeveel kilo’s ben je kwijt”, zeg ik 4 à 5 kg. Hangt eerlijk gezegd een beetje af van de dag. Van die kilo’s ben ik 3.5kg puur vet kwijt. Ook mooi meegenomen.

    Maar, eerlijk is eerlijk: het had al meer moeten zijn in 5 weken. Veel is natuurlijk te wijten aan de omstandigheden (restaurantbezoekjes, veel feestjes, 5 nieuwjaarsrecepties, weekje skireis in Oostenrijk en tot slot mijn verjaardagsweekend). Al bij al kan ik dus niet heel ontevreden zijn over het resultaat. Zeker aangezien ik toch al regelmatig gezeurd heb (vettig eten op skireis, cava op de recepties, Turkse pizza & chips op mijn verjaardag etc).

    Eerst het leuke deel: mijn verjaardagsweekend. Nope, ik doe niet mee aan verjaardagen. Normaal gezien doe ik aan verjaarweek. Vroeger, tijdens mijn studententijd, viel mijn verjaardag steeds in de feestweek van de VEK (mijn studentenclub). Ik herinner me een magistrale verjaardag, in 2006, toen we eerst in de ochtend een ochtendcantus hadden (deed ik mee op Baileys) en ’s avonds eerst naar de Diamond Games geweest zijn (wedstrijd Clijsters, comeback na een blessure, waarbij ze, indien ze won, aan elke bezoeker een fles cava weggaf) en erna nog een zwaar feestje in de Yucca hadden. Geniale dag was dat.

    Nu, 7 jaar later, had ik evenzeer een geweldige (verlengd) weekend. Het begint op Valentijn, want mijn verjaardag is de 15e (en aangezien het donderdag om 12u de 15e wordt…). Op Valentijn ben ik met 3 beste vriendinnen naar een Burlesque show geweest in de Minard (Gent). Leuke show, veel gelachen & gezeverd met de vriendinnen. Erna was er in mijn stamcafé Plan B één van de beste feestjes dit jaar: “Kus mijn kl*ten, Valentijn is voor koppels en malloten”, met als geslaagde affiche “If you see Cupid, bitch-slap that little punk for me, will ya?”. Een overvol café, en iedereen in de mood voor een feestje. I like! Vooral omdat ik de dag erna verlof genomen had op mijn verjaardag.

    Om 12u begonnen een aantal vrienden van me ‘Happy Birthday’ te zingen. Is toch altijd een beetje sterven wanneer men zoiets doet hé? Voor de rest wel een hele leuke avond gehad!

    Op mijn verjaardag ben ik bij een vriendin langsgeweest, die in haar apotheek Standaert Eveline, een make-up demonstratie gaf. Voor de gelegenheid heb ik mezelf smokey eyes laten aanbrengen. Beetje fel, maar eenmaal je er aan gewoon bent… Niet mis hoor.

    Daarna ging ik met een vriend naar een Turks restaurantje (in de Sleepstraat off course). Daar, shame on me, Turkse pizza gegeten, Turkse koffie gedronken en natuurlijk afgesloten met Turkse waterpijp. Hele gezellige middag. Ik ben eigenlijk best wel fan van de Turkse verrijking in mijn stad.

    29.png

    ’s Avonds met vrienden van Jong VLD Gent naar een film geweest, Lincoln. Goede film, ging over het afschaffen van de slavernij in Amerika en over het doorduwen van de ‘Thirteenth Amendment to the United States Constitution’. 100% droog heb ik het niet gehouden: ik ben echt een bleiter bij films. En daar ging m’n mooie make-up. Typisch. Erna natuurlijk nog naar m’n stamcafé Plan B gegaan, waar ik vrienden van vroeger tegenkwam.

    Zaterdag was de night of my birthday party! Meer dan 50 mensen zijn komen opdagen: vrienden uit Jong VLD Gent en Open Vld Gent Noord Oost (waarvoor ik in beide besturen de communicatieverantwoordelijke ben). Vrienden die ik tijdens de verkiezingscampagne heb leren kennen. De gastjes die ik op skireis leerde kennen. Vrienden van m’n vorige studentenclub VEK en Rodenbach. Vrienden van het uitgaan. Vrienden van vroeger. En… de vuurdoop van m’n nieuw vriendje. Een heel boeiende avond: veel leuke gesprekken gehad, mooie cadeautjes gekregen en een super toffe avond gehad. Alles was fantastisch, behalve het diëten gedeelte. Dat heb ik eventjes laten liggen.

    En nu, met volle moed opnieuw begonnen. Maandag mijn vaste afspraak met Frouke gehad. Afgevallen vergeleken met vorige week, maar er is nog veel werk aan de winkel.

    Gisteren ging trouwens de tv-spot on air. Met als resultaat verschillende berichtjes en mailtjes van mensen die me ‘gezien’ hebben. En met als resultaat dat ik nu perfect de VTM-kijkers in mijn vriendenkring eruit kan pikken 

    Wish me luck!

    Het gaat niet snel genoeg voor me…

    Gisteren m’n wekelijkse afspraak met m’n coach Frouke.

    Het afvallen gaat gestaag verder, maar eigenlijk net iets te traag naar zowel haar zin als de mijne. Je moet weten, ik ben nogal ongeduldig van aard. Dus, ook al ben ik al 4,5kg van m’n 14kg kwijt (waarvan 3.3kg vet), het zou eigenlijk iets sneller moeten gaan deze eerste weken.

    21.png
    22.png

    Dus, ik ga de komende week m’n maaltijden nauwgezetter bijhouden (en noteren in m’n blog) op vraag van m’n coach. Zo kunnen we zien wat eventueel de oorzaak kan zijn.

    Zondag bijvoorbeeld had ik een super drukke dag. Niet simpel dan om te diëten, toch? Volg gerust even m’n dag mee.

    Opstaan. Moeilijk hoor op zondag. Eenmaal uit bed gevallen, me vlug gedouchet en gezorgd dat ik er wat fatsoenlijk uitzag, want ik moest me haasten naar een receptie. Rond 11u was ik onderweg naar de receptie van Open Vld Gent. In de auto at ik een reep vanille-karamel (ben ik trouwens gek op. Beetje te gek volgens Frouke, dus vanaf nu moet ik die beperken tot 1 per dag, aangezien de repen blijkbaar maar 1x per dag mogen bij voorkeur. Heel jammer!) Na deze receptie, had ik nog een tweede receptie te doen, namelijk die van Open Vld Merelbeke. In auto (rond 15u) at ik een Bocconcino cacao.

    Aangezien ik dan toch in Merelbeke was, ben ik vlug nog eens langsgegaan bij een bevriend koppel. Toen dronk ik in de auto (rond 17u) een flesje choco-karamel (die herken je waarschijnlijk nog wel als dé favoriet). Bij m’n vrienden dronk ik een glas water (in een Bacardi glas, om me te steunen) en at ik een aantal blokjes kaas. Ik weet het, dat mag eigenlijk niet, maar valt op zich nog mee, want kaas bestaat uit vetten en eiwitten, niet uit koolhydraten.

    Rond 19u was ik thuis. En wat doet een mens zo op een luie zondagavond? Verse groentjes kuisen (stuk prei, wortel, chalotte en zoete paprika) en deze klaarmaken met een omelet bieslook van Kyalin (één van m’n absolute favorieten trouwens. Extra praktisch want verkrijgbaar in een grote pot (lees: economisch voordeliger)).

    ‘s Avonds kwam m’n ongeveer-vriendje (het is echt nog heel pril hoor) op bezoek, en aangezien hij een pita at voor mijn neus, met de obligatoire ‘Moet je geen hapje nemen. Echt niet? Pitavlees is mager hoor’ – Joy, had ik al van die steunende collega’s, begint hij ook al -, heb ik me geworpen op de chocoladekoekjes van Kyalin.

    Dus, de komende dagen zal ik proberen wat meer zicht te geven op m’n dagindelingen en wat ik dan ook eet. Zo zie je dat, ondanks een druk leven, diëten er wel tussen gewurmd kan worden.

    Binnenkort in Het Laatste Nieuws (regio Gent): moi

    “Pamela, als je zo doorgaat, word je ooit eens BV”. Dat zei mijn moeder toen ik haar vertelde dat ik gecontacteerd was door een journaliste van Het Laatste Nieuws voor een interview over mijn blog. Je moet namelijk weten dat ik in oktober kandidaat was voor de gemeenteraadsverkiezingen in Gent. Mijn campagne werd toen ook opgepikt door verschillende kranten en zelfs door P-Magazine en werd relatief positief onthaald. Algemene opmerking was toen ‘opvallende en gewaagde campagne, maar met inhoud’. (Wie deze artikels wilt terugzien, kan een kijkje nemen bij 'marketing, media & politiek - gemeenteraadsverkiezingen).

    Dus, in de media komen is niet helemaal nieuw voor me, maar om nu te zeggen dat ik de ambities heb om BV te worden? No thanks. Ik heb ooit nog gewerkt op de marketing van de Story. Toffe job, toffe redactie… maar om zelf opgejaagd wild te worden? Daar bedank ik vriendelijk voor.

    Deze campagne en dus het bijhorende Kyalin dieet, doe ik om drie redenen:

  1. Om terug een gezond BMI te hebben. BMI van 27,5 met gewicht van 71,5kg als je 1m61 bent is niet gezond. Punt.
  2. Omdat ik dit een fantastische uitdaging vind: niet alleen hou ik een blog bij, ik maak reclame voor een merk. Ik ben marketeer. Ik vind zo’n dingen leuk. Ik ben graag actief op facebook & twitter.
  3. Om terug in mijn kleren te raken. Tis crisis voor iedereen ze.
  4. Zie je dus welke er niet instaat? Juist, bekend worden.

    Maar, het interview dus: leuk hoor. Gewoon vertellen wat ik doe en waarom ik het doe. Wat de reacties zijn. De journaliste Sabine had mijn blog ook gelezen, dus het was een geanimeerd en vlot gesprek. ’s Avonds afgesproken met de fotografe om een foto te nemen. In een café. Met een glas water. Je kan je wel inbeelden hoe vreemd de mensen in het café opkeken? Het interview vind je (normaal gezien) terug in Het Laatste Nieuws nu zaterdag, maar enkel in en rond Gent had ik begrepen.

    Wat zijn de reacties nu eigenlijk? Algemeen gezien heel positief. Ik krijg berichtjes van vrienden met de melding ‘ik hoor je/je spot/de Kyalin spot elke dag op Q’. Of, kijk eens welke banner ik te zien krijg op mijn facebookwall. M’n omgeving is er dus ook wel mee bezig. Iets wat op zich wel ongelofelijk vreemd is voor me.

    Binnenkort wordt het trouwens nog erger: dan komt de tv-spot op tv. Even goed lachen? Bekijk dan de volgende spots:

    7sec spot –> TV spot (VTM vanaf 19 februari te zien)

     

    20 sec –> voor blog, PR & facebook

    Daarnaast krijg ik veel steun van vrienden en vriendinnen. Hierbij denk ik vooral aan Saar, Thomas, Didier en Charlotte, die me bellen en sms’en of speciaal rekening houden met m’n dieet. Thanks! Maar ik denk zeker ook aan de talloze reacties op m’n foto’s, blog en op m’n facebookpagina. Echt hartverwarmend. Dit dieet is niet langer iets wat ik voor mezelf doe. Ik doe het ook voor alle mensen die zich herkennen in m’n verhalen en weten dat er talloze vrouwen zijn die met hetzelfde probleem worstelen.

    Voor jullie sluit ik trouwens af met een geweldige tip: corrigerend ondergoed. You know why? De reacties van de fotografe was gisteren ‘Jij bent helemaal niet te dik, je lijkt te slank op die foto’s, mensen gaan niet vinden dat je moet afvallen’. Dank je wel aan de producenten van corrigerend ondergoed.