Mijn kerstwensen...

Mijn kerstwensen voor iedereen is eigenlijk dat we met z'n allen wat minder 'judgemental' zijn. Vanwaar deze bedenking opeens komt? Wel, ik heb er mijn buik van vol dat ik elke dag opnieuw op Facebook 'erge waargebeurde verhalen' aantref. Verhalen die soms zo volledig uit de context zijn getrokken. Verhalen waar de publieke opinie je alvast heeft veroordeeld en bij voorkeur opgehangen. 

Kijk, daarom is er een rechtsysteem: om te verzekeren dat iedereen de kans heeft op een fair proces. Aan elk verhaal is 2 kanten. En wat me de laatste tijd enorm opvalt is hoe mensen reageren als ze menen dat een dier kwaad wordt aangedaan. Pas op; ik verdedig jamais de la vie een dierenmishandelaar. Integendeel, deze zouden moeten worden gestraft. Maar als ik de comments lees op social media of op krantensites dan vraag ik me of we niet met z'n allen onszelf laten meeslepen door een nieuwe vorm van massahysterie? 

De druppel waarom ik deze blog schrijf? Dit verhaal: een vrouw sleept haar hond mee achter haar auto. Mijn eerste reactie was ook 'zo erg', mijn tweede was 'oei, stel dat die vrouw dit per ongeluk heeft gedaan, door verstrooidheid, hoe vreselijk zal zij zich voelen'. De reacties op social media & de site logen er niet om. Gelukkig waren er toch ook al wat genuanceerdere meningen, maar toch. Zeker als je de ware toedracht leest, dan besef je dat elk verhaal meerdere kanten heeft. 

Ik wens iedereen toe om meer de context te durven zien en ik moedig onze journalisten aan om de context op te zoeken en te verduidelijken. Kritisch alle foto's bekijken die passeren via social media is alvast mijn voornemen voor 2016. 

The eternal battle...

Eigenlijk ben ik zelden jaloers op andermans succes of uiterlijk. Echt waar, ik gun het m'n vrienden oprecht om ze gelukkig te zien. Het enige waar ik echter jaloers op ben, is het gemak waarbij sommige mensen hun gewicht houden. Snoepen of niet, veel eten of niet, altijd blijven ze hun mooie slanke lijntje houden. Ergens weet ik wel dat zij dan andere problemen hebben... En ja, ik weet ook wel dat ik niet afschuwelijk lelijk ben... maar ik weet ook hoeveel moeite ik moet doen om slank te worden of gewoon om niet moddervet te worden tout court. 

Ook dit jaar ben ik opnieuw moedig de strijd aangegaan met de kilo's. Ik ben een typische jojo-er. Mijn gewicht schommelt harder dan de gemiddelde 8-jarige in een speeltuin. 

 Mijn gewicht dit jaar...

Mijn gewicht dit jaar...

Voor mijn grootte zou ik eigenlijk tussen 50 & 67 kg moeten wegen. Een serieuze marge als je het mij vraagt. Het probleem is dat ik daar eigenlijk wel een pakje boven schommel. Dus, mijn doel voor volgend jaar is om eindelijk terug in het groen te vallen. Door het diëten voor de trouw was ik er dicht bij gekomen, helaas is een huwelijksreis wat minder goed voor de lijn! 

Ahja, nieuw jaar, nieuwe start? Mijn doel is vooral om gezonder te worden, strakker en meer conditie te kweken. Ik ben (voor de 10-de keer ofzo) opnieuw gestart met start-to-run (maar hierover meer in een volgende blog!). 

En zolang ik 'gezegend' ben met serieuze 'curves', zal ik me er ook niet te dik in maken. Uiteindelijk straal je uit wat je voelt & hoe je je voelt. Als je je dik & lelijk voelt, zal je je er ook naar kleden én zal je er ook zo uitzien!  

Dus, mijn tip voor alle vrouwen die met dezelfde gevoelens kampen als ikzelf: deal with it. Ofwel ga je de strijd aan tegen de kilo's, ofwel leg je je erbij neer en maak je er het beste van. En ja, ik besef echt wel dat dit moeilijk is. Een dagdagelijks gevecht tegen de kilo's, een dagdagelijkse strijd tegen jezelf om toch maar niet toe te geven aan de verleiding om iets lekker te snoepen... het is geen cadeau. Mijn leven is een aaneenschakelijk van momenten waarop ik me vol vechtlust strikt aan mijn dieet houd, en momenten waarop ik denk 'fuck it, ik ben goed zoals ik ben'. 

Wat mij wel troost geeft, zijn artikels als deze. Volgens een  recente studie van de Universiteit van Texas is Kelly Brook namelijk tot de vrouw met « het perfecte lichaam » uitgeroepen. Zij hebben verschillende lichaamskenmerken bestudeerd en onderzoek gedaan naar de lichaamsverhoudingen die mannen waar dan ook ter wereld, ongeacht cultuur of afkomst, het aantrekkelijkst vinden. Ze hebben alle gegevens verzameld en daaruit, op grond van de uiterlijke kenmerken die aantrekkelijk gevonden worden, de «ideale» lichaamsmaten opgemaakt. Daarmee hebben zij ontdekt dat Kelly Brook, van alle bekende vrouwen, de vrouw was die hieraan het beste voldeed. 

Of ze nu werkelijk 'het perfecte lichaam' heeft interesseert me matig. Wat me wel enorm aantrekt in dit artikel, is het feit dat Kelly curves heeft. Curves die ik bij mezelf ook aantref. Hieronder de enige bikini-foto die je van mij zal vinden op het internet, want ik voel me eigenlijk niet zo enorm zelfzeker om Facebook te overspoelen met mezelf in bikini. Voor een keer maak ik een uitzondering. Om mezelf eraan te herinneren: you're not that bad, just look at Kelly! 

 Links: me, op een shoot voor het Kyalin spotje (ik woog toen 72kg, net zoals nu). Rechts: de vrouw met het 'perfecte lichaam' Kelly Brook. 

Links: me, op een shoot voor het Kyalin spotje (ik woog toen 72kg, net zoals nu).
Rechts: de vrouw met het 'perfecte lichaam' Kelly Brook. 

Een andere instant-goed-gevoel zijn artikels als deze (bron: TV Familie/Blik van 2/12/15):



Trouwen voor dummies... Stap 3: The Dress!

Een nachtmerrie. Trust me. Zo voelde het na de 4e winkel. Kijk, shoppen is plezant. Echt waar, I love it. Een trouwkleed zoeken daarentegen is geen evidentie als je niet de standaardmaten hebt. 

Ik moet eerlijk zijn: ik was bijgekomen het afgelopen jaar. Mijn nieuwjaarsvoornemens op vlak van gewicht zijn er niet van gekomen, integendeel. Ik was bijgekomen... en serieus ook. Opeens stond daar 76 kg op de weegschaal. Om depressief van te worden... Dus, met veel voornemens ben ik terug beginnen afvallen. In die mate dat ik op mijn trouwdag maar 69 kg woog (joepie, onder de 70kg!). 

Anyway, terug naar de zoektocht naar een kleed. Ik heb 4 winkels geprobeerd, voordat ik in de 5e winkel mijn keuze gemaakt heb. Mijn vereisten voor mijn perfecte kleed: ik wilde er mooi instaan, m'n curves tonen en het moest een betaalbaar kleed zijn! Dat kleed heb ik gevonden in Kortemark, bij Scarpellini. Een hele vriendelijke, behulpzame verkoopster heeft me geholpen met het maken van mijn moeilijke keuze. 

Hieronder m'n trouwkleed, maar ook de kleedjes die het niet geworden zijn... 

Trouwen voor dummies... stap 2: Location, location, location.

In mijn vorige blog heb ik al wat duidelijkheid geschetst over het financiële kostenplaatje van een huwelijk. De grootste kostenpost is dus de feestzaal & catering. In veel gevallen is dat een en dezelfde factuur. 

Zoals ik in m'n vorige blog reeds aanhaalde, deed ik eerst research online op http://www.dnls.be/nl/trouwlocatie.  Via deze site heb ik verschillende feestzalen bekeken & prijzen opgevraagd. 

Na prijzen op te vragen bij een aantal zalen in de buurt, gingen we praten met de eigenaar van Het Kasteel Van Lebbeke. Na wat onderhandelen (doen!) zijn we tot een acceptabel budget gekomen. De laatste zaterdagavond  van september en de eerste van oktober waren nog vrij (dit was ook de periode die wij in ons hoofd hebben), dus namen we onmiddellijk een optie op deze data. De keuze is op 3 oktober gevallen, aangezien verschillende van onze gasten op golftrip waren het laatste weekend van september. Zo was onze zoektocht naar de perfecte feestzaal snel ten einde!

Een prachtige locatie, met een heel lekker menu! Geloof me, dat is echt de basis van een geslaagd trouwfeest. En nog een kleine tip: het zit em in de details! 



Trouwen voor dummies... stap 1: budgetteren

Op zaterdag 14 maart vroeg Roel me ten huwelijk. Joepie! Trouwen! De droom van zoveel tieners & vrouwen. Maar dan begint het echte werk. Hoe begin je er nu eigenlijk aan? 

Wel, het eerste waar wij voor gekeken hebben, is de feestzaal. We hadden als periode eind september in ons hoofd, dus met enkel die info & een maximum budget per persoon begon ik aan de zoektocht naar een perfecte feestzaal.

Ik droomde van een trouwfeest in een kasteel. Maar zou dat betaalbaar blijken? 
De eerste research heb ik online gedaan, op http://www.dnls.be/nl/trouwlocatie. Voor velen is de keuze van een feestzaal makkelijk, aangezien de meeste mensen trouwen in hun eigen buurt. Ik woon(de) nog maar 1,5 jaar in Buggenhout, dus mijn kennis van feestzalen in de buurt was nogal beperkt. Via deze site heb ik verschillende feestzalen bekeken & prijzen opgevraagd. Een enorm handige tool om te vergelijken en een realistisch budget op te stellen. 

Doordat ik nu een eerste idee kreeg over de kostprijs van het avondfeest, wilde ik (zoals ik ook dagdagelijks doe op m'n werk) een eerste budgettering beginnen. Hierbij mag je rekening houden met verschillende kostenposten, zoals:

  • drukwerk: uitnodigingen, menukaarten, naamkaartjes, etc. Reken hier wel makkelijk op zo'n 300 à 500 euro (is natuurlijk afhankelijk van de opmaak van je uitnodigingen - hoe ingewikkelde, hoe duurder, maar ook van de hoeveelheid, het papier etc)
  • decoraties: afhankelijk van je feestzaal zal je zelf moeten kijken voor de nodige decoraties (denk bijvoorbeeld aan vaasjes (tip: de Action!), ballonnen, ringkussentje, decoratielinten, bloemen voor op de auto's, enz.). De prijs hiervan kan enorm variëren. Wij hebben zeker zo'n 500 euro hieraan uitgegeven. Voordeel is wel: als iemand in mijn vriendenkring trouwt... I have a lot of stuff! Mijn tip: http://trouwen-online-shop.nl/ 
  • bloemen: bruidsboeket, boeketjes voor op de tafels, corsages suite & bruidegom, bloemen voor de mama's etc. Ook hier kom je al snel op zo'n 500 euro (zonder zot te doen). Wie droomt van een grote boog met bloemen zal nog wel een pakje meer moeten betalen vrees ik. 
  • trouwringen: vind je ook opnieuw in alle prijsklasses, variërend van 300 à 3000 euro (of zelfs meer). Informeer je goed, bekijk verschillende collecties of kies voor zilver in plaats van goud.
  • kleding, schoenen & accessoires: hierover volgt nog een aparte blog, maar geloof me: het is duur!
  • cadeautjes voor de suite: traditioneel gezien worden cadeautjes voorzien voor de bruidskindjes, bruidsmeisjes, getuigen & ouders. Reken dus maar snel op zo'n 300 euro cadeautjes. 
  • bedankingscadeautjes: normaal gezien geef je bedankingscadeautjes mee met je gasten bij het vertrek. Denk ook hier aan een budget tussen €1,5 & €5 per gast.
  • fotograaf & videograaf: een professional inhuren kost geld. Standaard mag je zeker rekenen op zo'n 700 à 1500 euro hiervoor.
  • visagist & kapper: op je grote dag wil je stralen. Mijn tip: huur een expert in! Ik heb natuurlijk wel het geluk om door mijn job met veel fantastische visagisten samen te werken, dus de perfecte visagist had ik snel gevonden! Qua kostprijs mag je ook hier rekenen op zo'n 250 euro.
  • vervoer: een koets, een wit paard, een oldtimer, een limo... een heel persoonlijke keuze! Voor een limo betaalden wij 300 euro per limo. 
  • notaris: standaard trouw je onder het wettelijk stelsel van gemeenschap van goederen. Wie onder een ander stelsel wil trouwen, moet daarvoor naar de notaris. Dit kost al snel zo'n 425 euro. 
  • DJ: een goede dj (en goede briefing van de dj) is essentieel voor een geslaagd trouwfeest! Je betaalt zo'n 400 à 750 euro voor een 'normale' dj. 

Een serieuze waslijst van kosten hé? Trouwen is een dure bedoening, zoveel is snel duidelijk. Om niet voor verrassingen te komen staan, moet je je hier wel bewust van zijn! Praat met je partner & ouders en spreek een budget af. Hou er rekening mee dat je al snel rond de 20.000 euro betaalt voor een trouwfeest met alles erop & eraan. 

Wie nu bijna een hartaanval krijgt, adem in, adem uit! Je kan wel een stuk van je kosten recupereren dankzij de cadeautjes die je krijgt. Dus, no worries!

Shame on me...

Ik hou van schrijven. Of dat denk ik toch. Op de een of andere manier heb ik dat helaas dit jaar amper gedaan. Waarom? Geen idee. Het is makkelijk om je te verschuilen achter 'een druk leven', 'veel werk met de regelingen voor de trouw' of what ever. Soms denk ik dat ik teveel dingen had om over te schrijven... Either way, ik zal het goedmaken. Beloofd! 

Waarover ik dan wel allemaal zal schrijven? Wel, eerst en vooral mijn huwelijk! 2015 stond in het teken van de liefde voor Roel & mij, we zijn namelijk getrouwd op 3 oktober. En het was een geweldige dag! Maar om een vlekkeloos verloop van je huwelijksdag te garanderen, dien je op voorhand alles goed te plannen! 

Daarnaast plan ik nog wat blogs te schrijven over mijn nieuwe poging om m'n gewicht onder controle te krijgen & te sporten. 

En tot slot hoop ik jullie nog te kunnen vervelen met blogs over mijn professionele uitdagingen. 

Tot binnenkort!

Afscheid van pé Panne

Op 2 juli verloor pépé de strijd tegen kanker. Again het K-woord. Hij vocht moedig. Al 12 jaar leefde hij met zijn prostaatkanker, maar het laatste jaar zagen we hem snel achteruit gaan. Zijn lijden is afgelopen nu...

Hier de brief die ik voorlas in de kerk:

"Liefste peetje,


Ik zal me je altijd herinneren als de man die zo hartelijk kon lachen, me een knuffel kon geven die me het gevoel gaf dat ik voor altijd veilig & beschermd zou zijn, en de manier waarop je ‘Pammeke’ zei als je me iets vroeg. Jij was de man naar wie ikzelf & m’n nichtjes opkeken. Diegene die we soms ook moeiteloos rond onze kleine vingertjes konden winden, zeker nadat we weer een of ander deugnieterij hadden uitgestoken. 
Als kind keek ik ernaar uit om elke zaterdag naar De Panne te gaan, bij meetje & peetje Panne. Ik zal nooit de vele uren vergeten dat ik samen met Vicky, Tracy & Michael in het kotje heb gespeeld, eigenhandig door jou gebouwd. Speciaal voor je dierbare kleinkinderen, zodat we ons eigen plekje zouden hebben. En misschien ook wel zodat we niet meer in je duivenkot of kiekenkot zouden spelen. 
Jij had het geduld om, samen met meetje, ons te leren kaarten, ramibridge om precies te zijn. Uren en uren konden we dit spel spelen. Dit waren de rustige momenten, de momenten waarbij je niet even naar buiten ontsnapte omdat je regiment dochters, schoonzonen en kleinkinderen te druk aan het tetteren waren. 
Bedankt voor de onbezorgde jeugd & fantastische momenten die je me gegeven hebt. 
Wat mijn hart breekt is dat ik net te laat was donderdag om nog afscheid te kunnen nemen van je. En dat je zo aan het afzien was op het einde. Ik kon het maar moeilijk aanzien. 

Wat m’n ogen nog steeds met tranen vult, is het feit dat jij er niet zal bijzijn op ons trouwfeest in oktober. Je afscheid was niet onaangekondigd. We wisten beiden dat je er niet meer zou zijn tegen dan. 
Ik zal je blik ook nooit vergeten toen ik je de foto van m’n trouwkleed toonde. Het was een van onze laatste quality-momentjes. 
Ik wist toen dat de verhalen die je me op dat moment vertelde, over je kindertijd, de oorlog, het varen… dat deze voor eeuwig in m’n geheugen zouden gegrift staan, evenals de schittering in je ogen toen je erover praatte. 

Peetje, ook al zal je er in oktober niet bijzijn, we gaan aan je denken.

Ik ga aan je denken.

Altijd.

Dikke kus, 
Jouw Pammeke."

2014 ex, 2015 in!

De laatste dag van het jaar. Eindelijk. Het was een immens lang jaar. Een zwaar jaar. Een jaar vol gemengde gevoelens. Met ups en downs. Tijd om alles dus eventjes op een rijtje te zetten.

Relatie

Roel en ik zijn dit jaar officieel gaan samenwonen eind januari. We hebben er een heftig jaar opzitten. Met ups en downs, zoals dat wel durft te gaan in een relatie. Maar: we hebben dit jaar overleefd. En hoe! Met het besef dat we elkaar enorm graag zien, en onwaarschijnlijk goed bij elkaar passen. Als je me nu zou vragen om een lijstje te maken met mijn perfecte man, dan mag je erop rekenen dat Roel hieraan beantwoordt voor 90%. Perfect is niemand natuurlijk, ik het minst van al. Elke dag sta ik op met een kus op mijn mond. Leven in harmonie, zonder ruzies of discussies, gewoon om de simpele reden dat je zo goed bij elkaar past waardoor er gewoon geen reden tot ruzie is, is zonder enig overdrijven de belangrijkste reden dat ik een loodzwaar jaar heb overleefd. We zijn dit jaar nader tot elkaar gekomen, waar ik enorm dankbaar voor ben.

Familie

Zoals je waarschijnlijk al gelezen hebt in een voorgaande blog, is 2014 een jaar vol tegenslagen geweest op vlak van familie. Mama is nog steeds herstellend van een heel zware operatie (kanker). Mijn neef pleegde vorige maand zelfmoord. Ik kan alleen maar hopen dat 2015 op dit vlak een pak beter loopt. Het ziet er in elk geval veelbelovender uit: de laatste testresultaten van mama waren goed. Hopelijk zijn de volgende dat ook en heeft ze binnenkort wat minder pijn!

Een fijne 'bijkomstigheid' van een relatie is dat je er instant een extra familie bijkrijgt. Iedereen kent de grappen over een vreselijk schoonmoeder/vader. Ik kan eerlijk zeggen dat ik geluk gehad heb. Ik spendeer graag tijd met Roels familie en kijk ook uit naar de feestdagen om met onze families tijd door te brengen. 

Werk

In februari maakte ik de overstap van project manager De Morgen naar marketing manager TV Familie & Blik. Een welkome promotie, waarvan ik eerlijk gezegd genoten heb. Ik heb ontdekt dat ik meer plezier haal dan verwacht uit cijfers en budgetten. En het was een goed jaar: ik heb een aantal heel succesvolle projecten kunnen uitwerken en veel targets kunnen behalen, dus ik ben een gelukkig mens. Ik hoop dat het volgend jaar een nog beter jaar wordt!

Politiek

Vorig jaar werd ik in november verkozen tot communicatieverantwoordelijke van Jong VLD nationaal. Na een leuke campagne uitgewerkt te hebben voor alle jongerenkandidaten, een project waar ik eigenlijk enorm veel energie ingestoken heb, heb ik mijn taken (noodgedwongen) op een lager pitje gezet (vooral door de operatie van mama en het werk). In september heb ik dan ook besloten om mijn ontslag in te dienen. Ik ben geen mens voor half werk. Ofwel doe ik iets goed, ofwel niet. Door alles wat er dit jaar veranderd was in mijn leven, woog deze verantwoordelijkheid net iets te zwaar door, waardoor ik keuzes gemaakt heb. Ik ben wel nog steeds lid van de raad van bestuur.

Lokaal ben ik nog steeds actief: ik ben communicatieverantwoordelijke & websitebeheerder van Jong VLD & Open Vld Buggenhout. Daarnaast ben ik bestuurslid bij de raad van de Bib & De Pit en de Welzijnsraad. Sociaal geëngageerd leven vind ik gewoon belangrijk en leuk, dus dit doe ik met heel veel plezier.

We zien wel wat de toekomst brengt op vlak van politiek. Ik blijf een betrokken en actief bestuurslid en blijf de liberale zaak enorm toegenegen, maar het is momenteel op een iets lager pitje dan vorig jaar.

 Vriendschappen

Mijn beste vriendin Tatjana is verhuisd naar Nederland. Mijn andere goeie vriendinnen wonen in West-Vlaanderen: Charlotte in Brugge, Stephanie in Waregem en Nele in Ruddervoorde. Het is moeilijk om vriendschappen makkelijk te onderhouden als je op minstens een uur rijden van elkaar woont. Gelukkig is er zoiets als Facebook en telefoon! Dit jaar (en vorig jaar) ook leuke mensen leren (beter) kennen via de politiek, zoals Julie, Ruth, Bob, Jozefien & Jeroen, etc. En natuurlijk heb ik er een hele fijne vriendenkring bijgekregen op de golf! Ik kijk ook op dit vlak uit naar 2015.

Gezondheid & uiterlijk

Een gemend en moeilijk jaar voor mij. Ik heb het gevoel dat ik wel een aantal belangrijke stappen gezet heb. Zo heb ik eindelijk mijn ogen laten laseren. Terug kunnen zien wanneer ik mijn ogen open doe, is een plezier dat ik moeilijk kan beschrijven aan iemand met goede ogen. Het is alsof er (letterlijk) een nieuwe wereld voor me is opengegaan.

Ik heb dit jaar ook verder gekeken naar de oorzaak van mijn buikkrampen. Ik heb, zoals zovelen, een spastisch kolon. Dit betekent dat ik overgevoelig ben voor sommige voedingsstoffen. Sinds ik lactose verminderd heb, heb ik opvallend minder last. In 2015 stel ik me wel tot doel om een uitgebreid onderzoek te laten uitvoeren om te zien aan welke voedingsstoffen ik allemaal allergisch/gevoelig ben. Want ik vrees dat een aantal van mijn andere ‘kwaaltjes’ hiermee in verband staan.

Een ander probleem waar ik last van heb is migraine. Hiervoor ben ik al bij een neuroloog in behandeling geweest (incl MRI etc). Veel kon men niet vinden, behalve wat littekenweefsel. Ik heb wel gemerkt dat sinds ik minder lactose eet, ook minder hoofdpijn heb. Vandaar dat ik verder wil uitzoeken op welke stoffen mijn lichaam slecht reageert.

Gewicht: ook al was ik vorig jaar goed afgevallen, tegen begin dit jaar was ik deze kilo’s al bijgekomen. Ondertussen schommel ik dus al een jaar tussen 70 & 74 kg. Een pak teveel voor een klein grut van 1m61. Mijn grote vloek en tegelijkertijd zegen is dat ik een zandloperfiguur heb. Biologisch gezien een heel gezond figuur, aangezien metingen hebben getoond dat ik weinig vet tussen mijn ingewanden heb en weinig vet rond mijn taille. Het nadeel is dat je minder snel iets aan je gewicht doet als je er eigenlijk nog vrij oké uitziet. Vechten tegen de kilo’s zal wel een eeuwige strijd worden vrees ik. Gelukkig was 2014 het jaar van de konten. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik niet het gevoel dat mijn kont afschuwelijk is. Bedankt Kim, Beyoncé, Jennifer & Iggy. Mijn figuur is eindelijk ook eens ‘in de mode’. Tegenwoordig durf ik zelfs aansluitende kleedjes te dragen. Stel je voor!

Sport

Geen al te onsportief jaar achter de rug. Begonnen met golfen in april. Ik sluit het jaar af met handicap 39, wat wel fijn is. Golf is echt een sport die je bijt, waarvan je gepassioneerd raakt. En het is fantastisch om zen te zijn tijdens een wedstrijd: het enige moment in de dag dat ik volledig iPhone-loos ben. Geweldig toch? Dit jaar ook begonnen met yoga. Enige nadeel is dat het op vaste momenten valt, waardoor ik helaas wel een aantal lessen gemist heb. Volgend jaar beter…

Mijn goede voornemens & plannen voor 2015:

  • genieten van nog veel andere mooie momenten met Roel
  • ons huisje verder in orde brengen (we need a new roof!)
  • mijn bibliotheek installeren
  • een appartementje kopen als investering (small & cheap ze)
  • handicap 30 halen tegen einde van het jaar (golf)
  • fitter & strakker worden door meer te sporten
  • meer yogalessen volgen
  • proberen onder die gehate 70kg te raken :-)
  • testen doen om alle te vermijden voedingsstoffen op te sporen
  • mijn tanden op orde laten zetten - aka implantaten (of althans beginnen daaraan)
  • blijven investeren in vriendschappen, zowel ‘oude’ als nieuwe
  • meer tijd vrijmaken voor mijn familie
  • eindelijk beginnen met een boek te schrijven, iets waar ik al jaren van droom
  • niet beginnen met roken (kwestie dat ik toch een makkelijk voornemen heb ook hé)

Fijn eindejaar iedereen!

En als je me iets wil wensen, wens mij en m’n familie een goede gezondheid, want dat is het enige waar ik bitter weinig invloed op heb helaas!

To sport or not to sport...

‘Je bent zo oud als je je zelf voelt’. Dat zeggen mensen vaak. Meestal bedoelen ze daarmee dat ze zich jonger voelen dan de jaren op hun teller, en daardoor dus ook jonger zijn.

Sinds ik 30 geworden ben voel ik me oud(er). En ja, ik weet dat de 40+-ers die dit lezen me nu graag levend zouden willen villen, maar laat me uitspreken. Ik weet dat ik niet oud ben. Ik zie er zelfs niet (echt) oud uit. Maar, ik voel aan mijn lijf dat ik ouder ben geworden. Toen ik in de 20 was, recupereerde mijn lichaam sneller. Een nachtje stappen kon ik perfect ophalen door 1x vroeger te gaan slapen of gewoonweg uit te slapen. Tegenwoordig is dit niet meer zo vanzelfsprekend.  Gelukkig ga ik niet meer elke week uit tot 6u ’s morgens.

Een ander opvallend feit is dat ik soms opsta met een pijntje. Mijn voeten, mijn onderrug, mijn spieren. Afhankelijk van m’n bezigheden de dag voordien, voel ik dat doorwegen bij het opstaan. Akkoord, die pijn vervaagt snel, maar ik mis het om huppelend & fris uit bed te springen met het gevoel dat ik de wereld aankan.

Als reactie op mijn vorige blog, heb ik dikwijls de vraag gekregen of ik ga sporten. Ik zou mezelf niet direct als de meest sportieve omschrijven. In het verleden was ik vooral een ‘occasionele sporter’. Een danscursusje van een 10-tal lessen (waarvan ik er altijd een aantal miste wegens een te druk leven/programma), wat paardrijden bij/met vriendinnen, eens voetballen met de vrienden (als kind), gaan zwemmen (met m’n nicht – vooral om in het water te spelen natuurlijk), lopen (wat ik absoluut haat, maar af en toe opnieuw probeer, met bijzonder weinig resultaat) en fitness (je kent het: een jaarabonnement nemen en 4x gaan). Jup, zo iemand ben ik wel.

Tegenwoordig ben ik wel sportiever geworden: ik golf. Jup, nu mag je stoppen met lachen om het feit dat ik golf als sport omschrijf. Kijk: conditietraining is het niet, maar als je een 18-holes speelt, leg je gemiddeld 12.000 stappen af en doe je dit met een zak op je rug van zo’n 4 (?) kg. Je blijft er fit door en door je swing blijf je ook redelijk lenig. Tel daarbij dat dit het enige moment is dat ik zonder iPhone rondloop, dan weet je dat het ook goed is voor mij geestelijke gezondheid. Dus, dat is alvast een goede zaak.

Daarnaast ben ik (opnieuw) begonnen met wekelijkse yoga lessen. Oké, evenmin de zware cardiotraining, maar het houdt me eveneens lenig (en ja, het helpt mijn swing).

Maar… je merkt het wel hé, ik krijg door mijn sporten weinig tot geen conditie. Een toertje rond ons huis lopen, kan er al voor zorgen dat ik krampen & kortademigheid krijg, dus ik moet ook hierover wel eens een gedacht maken.

Ik ben op iets aan het broeden, maar daarover later meer… 

To eat or not to eat...

I have a confession to make. Ik ben een echte jojo-er. Voor die mensen die niet bekend zijn met dieettermen, dit betekent dat ik een dagelijkse strijd tegen de kilo’s voer. En ja, soms ben ik aan de bovenhand, en soms ben ik aan het verliezen.

Vorig jaar was ik het gezicht van een dieetcampagne (Kyalin – proteïnedieet). Ondertussen, een goed jaar later, ben ik de kilo’s die ik toen kwijt was (zo’n 10kg) weer allemaal bij. Noem het een combinatie van een te rijkelijk leven (feestjes, etentjes en drankjes) en opnieuw een veranderende levensfase (samenwonen… iedereen kent de samenwoonkilo’s nietwaar?). Het dieet an sich werkte, maar het resultaat behouden is altijd de moeilijkste fase.

Een vergissing die veel mensen maken trouwens. Elke dag opnieuw een gevecht leveren tegen de kilo’s. Wegblijven van vetten, suikers, koolhydraten en alcohol. I really suck at it. Ik geniet teveel en te graag van het leven. Dikke mensen worden in onze samenleving maar al te vaak afgeschilderd als dom, lui en gemakzuchtig. Dat zijn ze niet. Het zijn mensen met een probleem, een ziekte.

De grootste jaloezie kan ik ervaren als ik bij iemand thuiskom en geopende zakjes snoep zie liggen in de kast, half opgegeten, half bewaard. Bij mij zal je dat niet in de kast treffen. Als iets open gaat, dan moet het op. Ik weet dat het stom is. Ik weet zelfs dat het meestal niet gezond is. Maar het is onwaarschijnlijk moeilijk om het gevoel uit te leggen. Als ik weet dat ik chips in huis heb bijvoorbeeld, dan kan ik daar echt aan denken. Naar verlangen. Het water in mijn mond voelen lopen. Gewoon dit schrijven veroorzaakt dit gevoel trouwens al. Vergelijk het gerust met een alcohol- of zelfs drugsverslaving.

Ik ben oprecht jaloers op mensen die dit niet hebben. Echt waar. Voor de rest functioneer ik trouwens best normaal ze, maar elke dag opnieuw blijf ik vechten tegen de drang om te snoepen (want als ik begin, dan kan ik moeilijk stoppen). Believe me, ik heb al vanalles geprobeerd. Tegenwoordig haal ik gewoon niets (ongezond) meer in huis, dat is het meest eenvoudige voor mij. (Sorry daarvoor liefje).

Nochtans: ik kook niet ongezond, integendeel. Ik zorg dat er elke dag verse soep in huis is, en bij het koken let ik op hoeveel vet/suiker/zout ik gebruik. Tegenwoordig kook ik zelfs vaak recepten van Pascale Naessens en de Voedselzandloper (trouwens, in de pocket die bij Goed Gevoel zit, staan echt superleuke recepten. Hele grote fan van de vegetarische lasagne. Echt, huge fan!). En ja, ook vers fruit ligt bij ons thuis. Als we dan eens brood eten, dan is het 9 granen brood (zelf gekneed & in de oven gebakken). Een frietketel hebben we niet. En frisdrank drinken we zelden thuis. Dit alles is waarschijnlijk ook de enige reden dat ik stabiel blijf qua gewicht (nu).

Maar… ik zal toch eens de knoop moeten doorhakken. Lig ik me neer bij mijn huidig gewicht (zo’n 72kg voor 1m62) of ga ik opnieuw het gevecht met de kilo’s aan en zo ja: hoe?

Een zware dobber. Keep you posted.